Ik lig te piekeren in mijn bed. Dan heb ik de nare gewoonte om er mijn
gsm bij te nemen en wat door het nieuws te scrollen. “Belgie denkt na over een
harde lockdown”, lees ik. Ik kan niet slapen. En tegelijk voel ik mij zo
verdomd moe.

Vorige week nog was ‘parentale burnout’ een hot topic toen De Morgen er een stuk over schreef. 1 op 12 ouders zou er last van hebben. Ik vraag mezelf af of ik bij die groep hoor. Parental burnout, is dat niet dat je het niet meer kunt opbrengen om voor je kinderen te zorgen? Dat is bij mij zeker niet het geval. Ik heb gewoon te weinig tijd in een dag. Of toch een totaal gebrek aan balans. Ik voel me een compleet mislukte acrobaat die met mijn laatste restjes energie de verzameling borden in de lucht houdt. Maar zelf lig ik allang op de grond.  

#iAmMoe

Ik ben founder en hoofdredacteur bij Maison Slash. Bij elke topic rond ouders vraag ik me professioneel af wat de opportuniteiten zijn voor ons platform. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroegen we vorige week nog in het clubke van slashparents met 13.000 leden. En effectief, veel ouders getuigden dat het zwaar was, dat afgelopen jaar in spreidstand. Zonder ‘village to raise our child’.

“Hoe gaat het eigenlijk met mij?”, vraag ik me af tijdens een alweer slapeloze nacht. Niet zo goed, denk ik. #iAmMoe dus. Heel erg moe zelfs. Ik pieker verder en vraag me af of lezers iets zouden hebben aan mijn verhaal. Ik beslis van wel. Ik hou van verhalen vertellen. Maar niet per definitie van mezelf.  Ik voel me sterk dat ik mijn verhaal met jullie deel. Ik voel me zwak dat ik mijn verhaal met jullie deel. Deze tegenstrijdigheid is de verdomde constante in dit vermoeiende covidjaar. 

“Beslis dan verdomme!”, roep ik naar Radio Corona. Zo noem ik Radio 1 tegenwoordig, want het gaat er alléén nog maar over het stomme virus en alle gevolgen ervan. "Of we in lockdown gaan. Of waarom beter niet. Of de kampjes beter sluiten. Of toch beter niet." Ik besef dat het onwaarschijnlijk moeilijk moet zijn voor de beslissers aan de knoppen. Maar ik kan alleen maar denken: “Hak die faaakkking knoop door.” Dan keert de rust tenminste terug. Want die periode van wel of niet is gewoon mega stresserend. Voor de job. Voor de kinderen. Voor alles. 

Nood aan balans 

Dus wil ik dat we in lockdown gaan. WANT DAN IS DE RUST TERUG?! What are you thinking, Renders? Ben je de stress van de vorige lockdowns soms vergeten!? In maart 2020 heb je het hele magazine omgegooid en de inhoud aangepast aan de dagelijkse (!!) veranderende realiteit. Terwijl mensen op televisie - én in mijn eigen magazine - getuigden over de rust die ze eindelijk in huis kregen door het thuiszijn en het schrappen van alle activiteiten, werkte jij als gek. Ook jouw kinderen kregen thuisonderwijs. En OMG het was hard. Dan moest lockdown twee nog komen. Veel beperkter weliswaar, maar je team was al moe, adverteerders haakten massaal af en het werd vroeg donker ’s avonds. Voldoende om te willen slapen maar het weer niet te kunnen. Je wilt dus helemaal niét in lockdown.

Balans. Wat wil ik? Hoe voel ik me? Geen idee. Ik voel me misschien nog het meeste als een gigantische paraplu. Een soort van transparant net dat ik over mijn geliefden en naasten heb gespannen en waarmee ik ervoor zorg dat hen de ergste narigheid bespaard blijft. Ofzo. Ons huis moet een gezellig baken zijn waar mijn gezinsleden zich veilig en ontspannen voelen. Ik probeer de rots in de branding te zijn voor mijn geliefden die niet bij mij wonen. Ik ben er voor mijn team. Ik ben sterk. Ik weet hoe ik sterk moet zijn.

Maar ik ben dus ook fakking moe. #WeAreAllemaalMoe. Ik vind dat we dat te weinig aan elkaar toegeven. Niemand kan iets wezenlijk veranderen aan de situatie. We moeten er gewoon door - lockdown of geen lockdown. Maar dan liefst samen. En eerlijk. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Weet dus, je bent niet alleen.