425 (!) dagen moet je vandaag wachten indien je nood hebt aan jeugdhulp. 425. Ik herhaal dat getal even zodat het goed binnendringt. 425 keer bang gaan slapen, dat is een wreed en belachelijk lang jaar. Mijn hart brak in duizend stukken toen ik onlangs het artikel van Mattias Bouckaert las, een directeur van een kleinschalig therapeutisch centrum in Brussel. Want inderdaad, waar blijft de verontwaardiging over gezinnen in nood...?

't Is niet dat ik hier oproep om luid op straat te gaan schreeuwen ofzo, want hey, wat schieten we daar mee op? Die overheidsbudgetten hebben we als kleine burgerkes duidelijk toch niet in de hand. Ik geloof meer in het pay it forward-principe. Hoe kan ìk helpen vanuit mijn comfortabele situatie met twee gezonde kinderen en mijn toch redelijk schmanzy leven? Ok, ik ben moe, ik werk hard en over the work-life-balance gaan we niet eens beginnen. Maar mijn probleemkes zijn peanuts vergeleken met gezinnen die écht in de shit zitten. Stel je voor dat je kind dringend hulp nodig heeft en dat je dan 425 keer moet gaan slapen voordat die hulp er komt? Christ. Of kinderen die door omstandigheden geen geweldige thuissituatie hebben, maar mogelijks twee keer verjaardagskaarsen moeten uitblazen voordat iemand hen helpt? Te zot voor woorden.

ik was een kind in een vechtscheiding

Onlangs volgde ik een eerste kennismakingssessie met Pleegzorg Vlaanderen. Want al enige tijd loop ik met het idee rond om de warmte van mijn gezin te delen met een kind die het keihard nodig heeft. Zelf was ik ruim 16 jaar toen mijn ouders beslisten om te scheiden. Ik ging van een veilig nest met broer en zus, naar een eenzaam en koud huis tijdens een vechtscheiding. Ook ik had geen netwerk waar ik terecht kon. Ik was de jongste, zus en broer gingen al richting kot, en ik had geen tantes, geen nonkels, geen liefdevolle grootouders. Even woonde ik nog in bij een lieve vriendin en gezin om mijn examenperiode van het 5de middelbaar te doorstaan. Hoewel ik die boodschap nooit goed heb kunnen overbrengen, ben ik daar tot op vandaag heel dankbaar voor.

Maar daarna was ik alleen, of voelde me althans zo. Ik was intussen 17 en werd verwacht om mijn eigen boontjes te kunnen doppen. Mijn omgeving vond dat ik me niet zo moest aanstellen, want 'het is toch maar een scheiding en ''t is ook niet dat je een klein kind bent hé'. Mijn ouders vochten, ze hadden het zelf moeilijk. Had ik toen iemand gehad die mij kon opvangen, die mij gewoon liet meedraaien in een liefdevol gezin, iemand die gezien had dat het slecht met me ging... just someone who did care...mijn jonge adolescentie had er helemaal anders uitgezien. De littekens die ik nu nog steeds meedraag (ja, stom hé), waren misschien minder diep, de rugzak minder zwaar. 

baby, it's cold outside

Maar ik mag niet klagen. Ik heb mijn boontjes gedopt en ben er in geslaagd om op het rechte pad te blijven. Ik heb een diploma, een leuke job, een man, een huis en gezonde kinderen. En vooral een warme thuis. Ik besef ten volle dat mijn verhaal maar een fractie is van wat andere kinderen dagelijks moeten doorstaan. Zelfmoordpogingen van ouders, armoede, verwaarlozing, geweld. 

Daarom droom ik ervan om mijn huis op een dag te kunnen openstellen voor een kind die nood heeft aan de warmte van een stabiel gezin. Omdat ik uit microniveau weet hoe fokking veel verschil dat kan maken. Niet eenvoudig, zo bleek tijdens de kennismaking met Pleegzorg Vlaanderen. Want waar ik vooral ruimte in mijn leven heb voor kinderen van 8+ die mee kunnen draaien in mijn NV Familie, bleek de nood hoger voor opvang van kleine kinderen, kreeg ik te horen. En sorry baby's, met de beste wil van de wereld, jullie kan ik echt niet meer aan in de ratrace van mijn dagelijks bestaan.

it takes a village to raise a child

Intussen hoor ik tegenstrijdige boodschappen over de opvangnood en zet ik bijgevolg mijn zoektocht moedig verder. Maar mijn punt is, beste slashparents, er zijn best veel kinderen gebaat met wat extra warmte en steun. Als je die te geef hebt, aarzel dan niet. Het moet echt niet ingewikkeld of ver gezocht te zijn, net zoals ik ooit te gast was bij het gezin van een klasgenoot. Ik vind het soms vreselijk waanzinnig hoe we als samenleving zo ver uit elkaar gegroeid zijn. It takes a village to raise a child, en vandaag ben je vaak op je ukkie.

Voor ik de cheezy tour verder dreig op te gaan, er zijn ook enkele concrete organisaties die je helpen bij helpen. Pleegzorg Vlaanderen had ik al vernoemd. Maar kijk ook eens naar Domo die steeds op zoek is naar gezinnen om andere gezinnen te ondersteunen, of op 11.be vind je vrijwilligersvacatures die soms voor andere gezinnen een wereld van verschil maken. Allez, fijn 2020 gewenst hé!