Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Zoals gelukkig mama zijn, maar verdrietig zijn omdat je geen eigen biologische kind hebt...

[Slashparent]

Het is 2019, het jaar waarin ik 40 word. Mijn voornemen van dit jaar is rust vinden bij mezelf. Mijn voornemen is om te aanvaarden. Mijn voornemen is om in de spiegel te kijken en het verdriet in mijn hart in de ogen te kijken. Ik ben er meester in geworden om het potje dicht te laten, voor iedereen en het meest nog voor mezelf. Ik kan er best zakelijk over praten, vrij goed zelfs... tot het potje zo'n beetje opent. Dan stokt mijn stem en vullen mijn ogen zich met tranen, maar dat wordt dat dan weer meteen gesloten, daar ben ik goed in. Als ik terugkijk op de laatste 10 jaar dan is het nochtans de rode draad zo'n beetje. De kinderwens.

Ongewenst biologisch kinderloos

Kijk eens rond je, overal lopen ze, de vrouwen die hetzelfde meedragen. De ongewenst biologisch kinderloze vrouwen met die leegte in hun hart, met dat verstopte verdriet,... ze zijn talrijk, ze zijn te vaak stil over hun verdriet. Ze glimlachen al te vaak te dapper als het weer eens gaat over de kids, als er een vriendin, familielid of collega met glimlach tot achter de oren komt verkondigen dat ze (alweer) zwanger is.

De vrouwen voor wie Moederdag geen feestdag is, maar eentje waarin je liefst in je bed ligt, verstopt onder de lakens met een buik, hoofd en hart vol wens. Ik ben een van die vrouwen. En toch weer niet. Ik val misschien nog binnen dat aparte taboekamertje. Ik hoor namelijk bij de vrouwen die ongewenst biologisch kinderloos zijn, maar toch van dat prachtige moederschap mogen proeven.

Ik ben gelukkige moeder van twee adoptiekinderen. En toch...

Ik heb twee prachtige kinderen, we adopteerden twee parels. Ik houd van hen met mijn hele hart, neen meer, met elke vezel van mijn lichaam. Hun adoptie heeft mij mama gemaakt, moederkloek, overstelpt met liefde en zo dankbaar dat ik het nooit in woorden zal kunnen vertalen.

Ze zijn meer dan mijn vlees en bloed zeg ik wel eens, gegroeid in mijn hart. En net daarom worstel ik misschien nog meer met het taboe, met het verdriet dat daar toch zit in mijn hart. Want hoe leg je uit dat je zielsgelukkig bent en nooit of te nimmer wil ruilen, nooit die klok wil terugdraaien maar toch zo'n leegte ervaart. Hoe kan ik zoveel verdriet voelen als ik zo'n twee prachtige gelukkige kinderen heb?

Het potje barst

Ik weet niet of het de leeftijd is, of het feit dat ons leven weer iets rustig wordt na een pittig jaar met de kids, of misschien vertoont het potje verdriet gewoon barsten en houdt het het niet meer. Er kwam een druk op mijn borst, er kwamen meer donkere dagen dan zonnige en ik was moe, uitgeput, de lach bleef vaker uit en het klein geluk binnen ons gezin zag ik minder en minder.

Vandaar mijn voornemen, het is tijd. Voor eens en voor altijd wil ik praten, schrijven, huilen, herinneren, terugkijken maar meteen ook vooruit. Hoe ik daar aan moest beginnen, wist ik niet. Dus begon ik bij een professionele gesprekspartner die me kent van andere gesprekken rond relatie, plusouderschap, adoptie, verlies en ja ook mijn traject IUI en IVF. Hij had dus geen intro nodig en gaat samen met mij op pad. Daar zat ik. Zakelijk. Deur nog stevig dicht.

Ik ben unexplained kinderloos - geen oorzaak te vinden

Tot ik begon te vertellen over het bezoek bij de gyneacoloog een paar weken eerder. Als unexplained kinderloos - geen oorzaak te vinden bij noch mezelf noch bij manlief - had ik besloten dat het goed was geweest, dat elke onzekere maand - nog stilletjes hopend op een mirakel - er eentje teveel werd. Ik moest het loslaten.

En ik ging dus bij de gyneacoloog voor het plaatsen van een spiraaltje. Een routine, een onbenullig iets voor velen, een mega stap voor mijzelf. Toen ik vertelde, kwam er een goeie barst in mijn potje verdriet. Over het moment dat ik daar in die wachtzaal zat geflankeerd door manlief en ik plots in de stilte van de wachtzaal iets hoorde wat ik nooit eerder had gehoord in diezelfde wachtzaal. Luid duidelijk en niet aan te ontsnappen, het kloppen van een hartje. Het koppel voor ons was duidelijk in blijde verwachting. Op zo'n moment wil je niet liever dan dat de vloer onder je voeten wegslaat.

Ik weet zeker, ik ben niet alleen

Ik vertelde ook over het beklemmend gevoel, ik was kwaad op mezelf want ik wist niet hoe dit verder moest. Met wie moet ik praten want -sorry- een vrouw die ooit een kindje droeg, begrijpt het niet. Hoe, wat moet ik vertellen? Bijna opstandig was ik. Laat het toe en begin bij wat er bij je opkomt, was het advies.

En zo schrijf ik vandaag mijn eerste stuk, mijn intro en heb ik zelfs een idee of twee. Ik denk dat ik klaar ben om het potje te openen, om te duiken in het zwarte gat en te praten met wie dat wil. Want 1 ding weet ik zeker, ik ben niet alleen.


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.