Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Deze week kregen we dit bijzondere verhaal in onze mailbox van een slashparent wiens minnares stierf aan corona.

SLASHPARENT

Mijn eerste ontmoeting met M. was allesbehalve casual, om het zacht uit te drukken. Ik zat al enkele jaren in het oudercomité van de school van mijn 2 jongens en zij was nieuw, haar dochter was net in het eerste leerjaar gestart. Al vanaf de eerste vergadering liet ze van zich horen: ze was door de financiële cijfers gegaan en vond het niet kunnen dat er 15000 euro op de spaarrekening van het oudercomité stond terwijl er in de school in geen enkele klas een computer voor de leerlingen beschikbaar was. Ze maakte haar punt onderbouwd en diplomatisch, en het was duidelijk dat ze geduldig genoeg was om te wachten tot iedereen akkoord was met haar tot in de puntjes uitgewerkte en zeer schappelijke voorstel. De meeste ouders in het oudercomité - vooral de vrouwen - hadden onmiddellijk een hekel aan haar, niet omwille van haar voorstel, maar omwille van haar vastberadenheid. 

Een maand later, toen ik mijn jongens kwam ophalen in de naschoolse opvang op woensdag, kwam ik haar opnieuw tegen op school. Ze was volop bezig met de computers in elke klas te installeren en had enkele kinderen, waaronder die van mij, gevraagd om haar te helpen. Het was al even geleden dat ik mijn kinderen zo hulpvaardig in actie zag!  Daarna heb ik haar niet veel meer gezien, via een andere ouder kwam ik te weten dat ze veel moest reizen voor haar werk. 

2 jaar later kwam ik haar tegen in een vergadering op het werk. Het bedrijf waar ik werkte had haar bedrijf ingehuurd voor een project dat zij ging leiden. Binnen de vijf minuten herinnerde ik me haar vastberadenheid. Ik zie haar nog zitten in die vergadering, totaal onverstoorbaar, als enige vrouw in een groep van machomannen die opeens allemaal haantjesgedrag begonnen te vertonen. Ze was inderdaad een knappe en bijdehandse vrouw, maar ze kwam over als een ijsprinses, koel en zakelijk.

Vanaf dan zag ik haar regelmatig. Enkele mensen van mijn team werkten mee op haar project en op dinsdag werkte ze bij ons op kantoor. Ze had altijd wel iets bij, een taart of een ander baksel. Niet altijd even lekker, maar het maakte niet uit, iedereen genoot van de gezellige sfeer en ik betrapte mezelf erop dat ik begon uit te kijken naar dinsdagen. We geraakten aan de praat; ze bleek ondertussen gescheiden te zijn en had een co-ouderschapsregeling met haar ex. Ze leed onder het feit dat haar ex in zijn weken nauwelijks aandacht schonk aan hun dochter, hij was verslaafd aan zijn werk en aan whiskey en verwaarloosde zijn gezin.  Na 14 jaar huwelijk had ze er genoeg van. Ik herinner me dat ze meer dan eens door de school in 'zijn weken' werd opgebeld met de vraag wie hun dochter kwam ophalen.

Ik werd verliefd op haar. Hevig. Toen ik dat van mezelf besefte, heb ik zowat alles gedaan om mijn gevoelens te onderdrukken en haar uit mijn hoofd te praten. Ik was zelf getrouwd en we waren net met onze 2 kinderen in ons nieuwe huis getrokken. M. haar project, dat ondertussen verlengd was, ging toch ooit aflopen en dan ging ze wel uit mijn leven verdwijnen. Het was een kwestie van geduld te hebben en dan ging het allemaal wel voorbij gaan. Ik begon haar te negeren. Op een dag stond ze ineens in mijn bureau mét haar gebruikelijke vastberadenheid in haar blauwe ogen, maar ook met een lichte bibber in haar stem. Ze wilde weten wat er aan de hand was. Ik stond op en ging naar haar toe, langzaam genoeg om haar de tijd te geven om in te schatten wat er ging gebeuren, en ik kuste haar voorzichtig. Ze kuste me terug. Het voelde alsof ik aan de elektriciteit hing, maar dan op een prettige manier. Ik weet niet hoelang we daar gestaan hebben, ik was compleet van de wereld. Toen we elkaar loslieten, konden we geen woord uitbrengen, we stonden als pubers met rode wangen naar elkaar te giechelen. Op dat moment besefte ik dat ik de rest van mijn leven met deze vrouw wou doorbrengen. 

Onmiddellijk daarna volgde de harde realiteit, wat ging ik doen met mijn bestaande leven? De schellen van mijn leven waren neergevallen, zo voelde het. Hoewel ik al jaren krampachtig de schijn hoog had gehouden voor onze familie en vrienden, waren mijn vrouw en ik al een hele tijd op elkaar uitgekeken, maar uit elkaar gaan leek geen optie. Mijn vrouw was net van job veranderd en met haar loon kon ze de afbetalingen van het huis niet op zich nemen, zelfs niet wanneer ze me niet zou uitkopen. Ik ging over alle praktische beslommeringen tot mijn hoofd tolde. Ik kon maar geen uitweg vinden die voor iedereen goed was.

M. bleef geduldig aan de zijlijn staan. We zagen elkaar elke week, ze luisterde naar mijn kopzorgen zonder me ooit onder druk te zetten terwijl ik goed besefte dat ze stilzwijgend verlangde naar een leven met mij. Zo passeerde het eerste jaar. En daarna het tweede. Ik kreeg het niet over mijn hart om mijn vrouw de waarheid te vertellen en bij haar weg te gaan. Het leek alsof ik het juiste moment maar niet kon vinden. M. werd stiller en stiller, ze begon zicht terug te trekken en dat maakte me kwaad op haar. Het bevestigde ergens die twijfel, die me weerhield om de knoop door te hakken. Was M. het wel waard om mijn gezin voor op te geven?

Het was uiteindelijk M. die een einde maakte aan deze gespannen situatie. Ze liet zich vervangen door een collega, dus ik ging haar niet meer zien. Die idee maakte me wanhopig en toen ze vechtend tegen haar tranen afscheid kwam nemen, deed ik kort en stug tegen haar. Dat in plaats van haar in mijn armen te nemen, wat ik echt wilde doen. 

Een week later raakte heel de wereld verzeild in deze bizarre Covid-19 crisis en raakten mijn vrouw en ik beiden technisch werkloos. Ik liep geagiteerd rond, mijn vrouw en kinderen snapten niet wat er aan de hand was en probeerden me zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Ik wist met mezelf geen blijf, ik wou met M. praten, maar ik durfde haar niet te bellen uit schaamte omdat ik haar zo kinderachtig behandeld had , maar vooral omdat ik besefte dat ik door mijn besluiteloosheid mijn kans met haar gemist had. 

Enkele dagen geleden zag ik ineens haar nummer op mijn gsm verschijnen. Mijn hart maakte een vreugdesprong, zij belde mij! Maar het was M. niet, het was haar ex. Hij vertelde me dat M. aan het virus was overleden. Hij belde iedereen op met wie ze recent had gebeld om hen het nieuws te vertellen. Er was een plechtigheid voorzien en hij vroeg me of ik de link wilde zodat ik online de afscheidsviering kon volgen. Ik zei 'ja'.

Ik heb onbedaarlijk zitten huilen achter mijn computer. Mijn vrouw en kinderen heb ik letterlijk wandelen gestuurd, zodat ik niet gestoord werd tijdens het volgen van haar viering. Haar familie vertelde over haar en ik zag foto's van haar en haar dochter, die net zoals haar moeder dezelfde vastberaden blik in haar blauwe ogen heeft. Ik kon gewoon niet stoppen met huilen. Ik heb zoveel spijt. De laatste 2 jaren heb ik de kans gehad om mijn liefde voor M. uit te schreeuwen en ik heb het niet gedaan. Omdat ik bang was om mijn comfortabele leven achter me te laten. Uit angst voor wat de mensen gingen zeggen. Dit voelt als een straf, en ik verdien ze. Ik heb geen idee hoe het nu verder moet.

Het leven is eindig en het kan blijkbaar ook kort zijn. Ik hoop dat ik, door mijn verhaal te delen, andere mensen de moed kan geven om hun hart te volgen.


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.