Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar doorgaans een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. 

[Slashparent]

Not-so-sexy- day

Het is zaterdagavond. Onze zoon logeert bij vrienden. Wij kiezen ervoor om thuis te blijven, om wat aan die hoognodige man-vrouw-tijd te werken. Gezellig samen koken, glaasje wijn erbij, genieten om even stil te staan in de drukke tijd van het mama-en-papa-zijn. 

De avond valt, we kruipen wat dichter tegen elkaar aan. Wat stuntelig ‘voelen’ we een beetje. We proberen wat genegenheid te tonen. Een kus, een knuffel,... Alles wat we ‘meer’ willen doen, voelt onwennig. Voelt ‘verplicht’. Het gevoel van ‘moeten’ overvalt ons. De goesting is over. We gaan dan maar slapen. Naast elkaar, in hetzelfde bed, maar met kilometers afstand tussen ons beide.

Onze zoon is 15 maanden ondertussen. Deze avond was geen uitzondering. De voorbije 15 maanden ging het telkens zo. Ik ben papa van een prachtige zoon. Ik ben man van een lieve vrouw waarmee ik al anderhalf jaar geen seks had.

Mijn vrouw had bij de geboorte van mijn zoon een keizersnede nodig. Hup. De eerste aanslag op haar lichaam en zelfbeeld was een feit. Ze heeft het sowieso al moeilijk om zich goed te voelen in haar vel, maar die keizersnede heeft er wel extra stevig ingehakt. De eerste maanden was het voor ons een zoektocht om elkaar terug te vinden. In onze relatie, maar zeker op vlak van affectie en genegenheid. De verliefdheid is er wel, maar elkaar teder en passioneel aanraken blijft achterwege.

Pas op. Niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor! Kaarsjes, een zachte ontspannende massage, lieve geruststellende woorden,... Ik probeer alles uit de kast te halen om haar op haar gemak te stellen. Zij moet zich goed voelen, vooraleer ze zich lichamelijk opnieuw zou openstellen voor mij. Dat besef ik wel. En dat respecteer ik. En daar heb ik geduld voor! Al is het wel ontzettend moeilijk om reeds anderhalf jaar geen écht intiem fysiek contact meer te hebben.

Ik probeer de goede raad van vele mensen op te volgen: “Probeer erover te praten.” De laatste weken lijkt dat wel te werken. We kunnen er nu toch al over praten... De wil om er iets aan te veranderen is er wel. De weg hebben we nog niet gevonden. Momenteel zweven we tussen het besef dat er dringend iets moet veranderen en het besef dat we het zeker niet mogen forceren. Wanneer we het proberen, komt het al snel geforceerd en kunstmatig over. Wat helemaal niet bevorderlijk is natuurlijk. Het gevoel van ‘moeten’ waar ik eerder over schreef. Dát overheerst nu ons seksleven. En dat is zwaar. En zelfs soms pijnlijk.

Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.