Welkom in de darkroom van Maison Slash.
De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk
zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar
zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Deze slashaprent verbrak jaren geleden het contact met haar schoonmoeder. Als ze haar verhaal vertelt, lijken velen haar beslissing niet te begrijpen. 

Ik heb mijn man leren kennen toen ik 16 jaar was. Ondertussen ben ik 39, dus we kennen elkaar al lang. De eerste keer dat ik zijn ouders ontmoette, was het al meteen duidelijk dat zijn mama me niet moest. Ik was totaal niet het lief dat zij voor haar zoon in gedachten had. Ikzelf kom uit een heel open-minded gezin met ouders die bijna een hippie-mentaliteit hebben. Een heel vrije opvoeding: je mag zeggen wat je denkt en doen wat je graag wil. Bij mijn man was dat echt het tegenovergestelde. Ik kon hun manier van doen niet zo goed plaatsen en zij die van mij ook niet. Maar je bent jong en verliefd en verder sta je er niet echt bij stil. Ik had toen eerlijk gezegd niet gedacht dat mijn jeugdlief de man van mijn leven zou worden. Dus ik heb ook niet veel aandacht aan die band besteed. Maar het was vanaf dag één wel al duidelijk dat ik in haar ogen niet de ideale schoondochter was. 

Ongeluk

Naarmate onze relatie vorderde en de jaren voorbij gingen, zag zijn mama wel in dat dit toch de serieuze kant opging. Het is toen iets beter geworden, maar een hechte band zat er nooit in. En eigenlijk had ik daar ook helemaal geen behoefte aan. Ik kom uit een heel toffe familie en dat is voor mij genoeg. Ik zat daar niet op te wachten. Uiteindelijk koos ik mijn man en niet zijn familie. Klikt het? Tof. Klik het niet? Jammer, maar dan is dat maar zo. Zij heeft ook nooit echt toenadering gezocht en ik ook niet. Je wordt ouder en volwassener en dan gaat het leven gewoon door. We waren 23/24, zijn getrouwd, gaan samenwonen en hadden beiden ons werk. Maar enkele jaren geleden kregen we plots telefoon van de politie. Mijn schoonmoeder was niet komen opdagen op haar werk en de politie geraakte niet bij haar binnen. De ouders van mijn man waren ondertussen gescheiden, dus zij woonde alleen. Uiteindelijk bleek dat zij een herseninfarct had gehad. Als resultaat daarvan is zij aan een kant verlamd en lijdt ze aan afasie (taalstoornis die ontstaat door hersenletsel). Zij verstaat ons dus nog wel, maar het is voor haar moeilijk om haar gedachten te verwoorden. Communicatie werd dus erg moeilijk en het herstel was zeer zwaar. 

Dit doe ik niet meer

Tijdens die periode heb ik mijn man altijd gesteund. Ziekenhuisbezoeken ging ik mee en ik hielp ook vanalles te regelen. Uiteindelijk is ze bijna 2 jaar in het ziekenhuis gebleven, ook omdat de revalidatie zo lang duurde. In die periode heb ik op een gegeven moment een klik gemaakt. Dit wilde ik niet meer. Ik wou niet meer mee. En ik had daar verschillende redenen voor. Elke keer dat mijn man en ik op bezoek kwamen, leek ze er nog erger aan toe dan wanneer iemand anders op bezoek kwam. Alsof ze bij ons geen moeite deed om ook te laten zien dat het beter ging met haar of dat ze ook goede momenten had. Dat was de indruk die ik kreeg. Mijn man had het heel moeilijk om zijn moeder zo te zien. Hij kwam dan ook elke keer ondersteboven terug van het ziekenhuis en ik zag hem helemaal wegglijden. Hij deed alles voor zijn moeder, maar voor hem was het uitzichtloos. Dat kon ik moeilijk aanzien. Vooral als je dan van bijvoorbeeld zijn zus, nicht of de buurvrouw ook positieve dingen hoorde. Als wij er waren, zagen we enkel het negatieve, het trieste, het zielige en leek het wel alsof het haar niet veel deed dat haar zoon en ik langskwamen. Toen ik mijn man vertelde over mijn observatie, begreep hij me wel. Hij heeft nooit partij getrokken en daar ben ik heel blij om. Vanuit mijn opvoeding was ik er ook van overtuigd dat je je leed niet deelt met je kind. Dat is voor een kind, ongeacht de leeftijd, erg zwaar en moeilijk. Als ouder hoor je je kind net te beschermen, al zit je zelf in een vreselijke situatie. Je kind heeft het er al moeilijk genoeg mee, dan moet je er geen schepje bovenop doen. Als ouder kies je voor een kind, maar omgekeerd niet en ik neem die stelling heel au sérieux. 

Not done

Ik ben heel eerlijk geweest tegen mijn man en gezegd dat ik dit niet langer kon aanzien. Ik heb ook niet van de ene op de andere dag het contact met haar verbroken. Dat is geleidelijk aan gebeurd. Iedereen zegt me dat het not done is om je gehandicapte schoonmoeder de rug toe te keren. Maar ik heb op een gegeven moment voor mezelf en mijn relatie gekozen, want ik wist dat onze relatie het anders niet zou overleven. Ik ben mijn man uiteraard blijven steunen en hij kon altijd bij me terecht. Hij bleef zijn mama ook gewoon bezoeken, maar dat is echt kwestie van goed communiceren en grenzen stellen. Op de achtergrond bleef ik dus wel supportive, ik wilde gewoon niet langer aanzien hoe zij zich tegenover haar zoon gedroeg. Nadien ben ik ook zwanger geworden, maar zij heeft mij nooit zwanger gezien. Ze wist ervan, maar verdere toenadering zocht ze niet. Ik had ook geen gemis in mijn leven. De kinderen gaan nu gewoon met mijn man mee op bezoek nu hun oma in een woonzorgcentrum woont. Soms vragen ze wel waarom ik nooit meega en als de tijd daar rijp voor is, zal ik hen dat wel vertellen. Voorlopig zeg ik dat ik met papa heb afgesproken dat ik niet meega. 

Het is wat het is

Ondertussen heb ik haar al jaren niet meer gezien. Ze vraagt ook niet naar me, dus dan is de boodschap wel duidelijk. Ik heb het gevoel dat ze altijd een beetje in een slachtofferrol kruipt en daar kan ik niet zo goed tegen. Als ik terugblik op de situatie besef ik ook wel dat ik veel veranderd ben. Ik was toen 16, we zijn nu 23 jaar verder. Ik zou het met de knowledge die ik nu heb misschien anders aanpakken, maar ik heb wel geen spijt van de beslissing die ik destijds genomen heb. Ik besef dat het misschien wat grof is zonder context. Maar ik wist dat mijn relatie er anders onder ging lijden en ook had ik geen zin om mantelzorger te zijn voor iemand met wie ik voordien al geen nauwe band had. Mijn schoonmoeder had haar zieke periode ook kunnen benutten om aan onze band te werken, toen ik wel nog met mijn man meeging. Ik heb gegeven en gedaan wat ik kon, maar onze werelden waren te anders. En dat is ook oké.