Ze worden zo snel groot, meneer, mevrouw. Voordat je het weet heb je opgeschoten pubers in huis met alle gevolgen vandien. Zo ook slashparent Erika. Zij laat maandelijks achter haar deur kijken hoe dat precies gaat dat #goedgepuber. 

ERIKA
Als ze nog klein en schattig zijn (want ja, als ze 15 zijn romantiseer je het feit dat het bij momenten gewoon kleine etterbakjes waren - wij hebben daar filmpjes van om de herinnering daaraan levendig te houden!) en o zo graag letterlijk als een derde been aan je vasthangen alsof je ze nooit nog kwijt raakt, is je enige zorg ze zindelijk krijgen, ze die ene spruit op hun bord te laten eten en ze op een voor joumenselijk uur in bed te krijgen.

De dag waarop je verfrommelde perzikenbaby uitgaansrijp is

Maar dan... En maak je geen illusies, de tijd gaat, hoe cliché het ook mag zijn, wel echt heel snel! Ja, dan is plotseling de dag aangekomen dat je kleine, verfrommelde perzikenbaby uitgaansrijp geworden is en zie je de beelden al helemaal voor je: vettige feestjes en fuiven met veel drank en drugs en experimentele spelletjes met de bijhorende meest foute vrienden. Want  ja, hoe waren we zelf?! (Iedereen mag voor zichzelf spreken, we do not judge! Maar de ene zijn bloemlezing zal toch al wat florissanter zijn dan de andere.)
En dan zeg jij: "Oh, maar die van ons? Die gaan dat nooit doen."
Yeah right!!!
En dan zeg ik: "Nee, maar echt serieus, wij hebben enen die dat echt nooit gaat doen!"

Je gelooft het niet...

Onze oudste zoon is 15. Door bepaalde dingen die hem genetisch meegegeven zijn (niet door mij, zoveel is zeker), zit die zoon van ons een schooljaar hoger dan zijn leeftijdsgenoten. Dat wil dus zeggen dat zijn klasgenoten al 16 zijn of binnenkort worden en al volop fuiven en feestjes afschuimen.  Sweet sixteen feestjes zijn helemaal in nowadays en dan komt er hier en daar nog een scoutsfuif, tipteencafé en wat-de-reden-ook-mag-zijn-fuif erbij.

Het moet gezegd, de jeugd heeft het druk met feesten en gelijk hebben ze! Dat kind van ons mag gewoon helemaal zonder discussies gaan naar die dingen. Hij mag zelfs de wet overtreden en al eens een pint drinken. En hij zou ook zelf mogen kiezen wanneer we hem ophalen in het kot van de nacht! Ik hoor dat dat ophalen vaak gebeurt in pyjama. Wij dragen geen pyjama's, wij slapen bloot, dus daar zouden we dan wel nog wat op moeten vinden.

Nieje, nope, njet, non, neen, geen interesse

Maar. Hij wil niet! HIJ-WIL-NIET!!! Teveel lawaai, teveel volk. En wat moet ge daar dan eigenlijk doen? Tja, iets drinken, beetje dansen, wat praten, een tong draaien,... Nieje, nope, njet, non, neen, geen interesse. Duh!?

Je moet weten, mijn man en (vooral) ik zijn echte feestbeesten. Wij zeggen geen "nee" tegen wat dans en drank. En we zijn ook bijna altijd bij de laatste om dag te zeggen, dus deze situatie is heel verwarrend voor mij.  Hoe hebben we den deze in godsnaam gefikst? Af en toe pols ik toch eens of hij echt niet wil, want dat is toch belangrijk voor je sociale ontwikkeling, Arthur! Hij zegt dan, zoals een echte puber dat kan met rollende ogen en diep zuchtend: "Pff, dat is hier den omgekeerde wereld ofwa. Wie verplicht er nu zijn kind om uit te gaan, moeke!?"

Niet te zat he, moeke!

Ik laat het los, want natuurlijk wil ik hem niet verplichten om uit te gaan! En natuurlijk zijn we blij dat we ons geen zorgen hoeven te maken over vechtpartijen waar hij in verzeild kan geraken of in comateuze toestand beland door bingedrinken. Ik duik in de nieuwe brochures van de culturele centra in de buurt en bestel tickets voor een tig tal theatervoorstellingen, want dat doet hij wel graag. Lekker cultureel als hij is! Zo zien we hem ook graag, gewoon zoals hij is.

En voorlopig, tot wanneer die jongste van ons rijp is om zich te smijten, komt het "Niet te zat hè!" uit mijn zoon zijn mond. Niet uit de mijne...