Binnenkort dartelen er langs Vlaamse wegen weer honderden dromerige minibruidjes en strak-in-het-pak gestoken jongeheertjes rond. Zij zullen trots over het gangpad van de kerk schrijden, vol verwachting hun mondje openen om plechtig hun allereerste hostie te ontvangen en stiekem al dromen van de stapel cadeautjes achteraf. Ja, we moeten het eens hebben over… de communie!

Kans is groot dat jíj zoveel jaren geleden als vanzelfsprekend je eerste communie deed. Een enkeling hield een lentefeest, maar het aandeel communicantjes was in de klas vaak nog een pak groter. Omdat het toch al een hele tijd geleden is – een jaar of twintig, winkwink – een institutionele reminder: de eerste communie is een van de zeven sacramenten, samen met het doopsel en het vormsel zelfs een van de drie initiatiesacramenten die je lid maken van de geloofsgemeenschap. Het grote symbool is het – eindelijk! – krijgen van die eerste hostie en dus het delen in het brood ter nagedachtenis van Jezus. 

Fun fact tussendoor

‘Communie’ is een samenstelling van de Latijnse woorden ‘com’ – met – en ‘munus’ – taak. Het betekent dus zoveel als je met je medegelovigen verbonden voelen in jullie gezamenlijke opdracht, that is: werken aan de uitbouw van het Rijk van God. Pak daarmee maar eens uit bij het aansnijden van het ijslam!

alternatieven zijn er alom 

Tegenwoordig hoeft die communie niet zo nodig meer. Er zíjn alternatieven. Sommige kinderen en hun ouders doen bewust lekker niks, en hey, that’s okay! Anderen kiezen voor een lentefeest in de tuin, er zijn er die een groeifeest houden met vrienden en familie en nog anderen kiezen voor iets totaal out of the box. Wat dacht je van een citytrip met de ouders, of een avontuurlijke retraite in het bos? 

Ja, ik geloof

Al zijn er waarschijnlijk nog veel communicantjes die uit traditie de grote stap zetten – en ssst… misschien ook wel een beetje omdat de oudere generatie er anders schande van zou spreken – voor sommigen heeft deze dag een bijzondere betekenis. Schön, sehr schöhn, dat mensen tegenwoordig nog voluit gaan voor waar ze in geloven. En extra fijn, de communicantjes-in-de-dop van nu krijgen daar van hun ouders zélf zeggenschap in. Mondige kinders, we like! 

We laten onze kinderen zelf kiezen

Een van die mondige kinders is de oudste dochter van Ineke, die heel bewust voor haar communie kiest. “Wij zijn gelovig en gaan maandelijks naar de kerk”, zegt Ineke. “Dat zit een beetje in de familie, ik heb zelfs een tante die moeder-overste is. Maar we hebben onze dochter wel zélf de keuze gegeven. Voor haar is het belangrijk om een kind van god te zijn, en wij steunen haar daarin. Had ze gezegd dat ze geen communie wilde doen, no hard feelings. We vinden het vooral belangrijk dat ze de waarden van respect en liefde meekrijgt.”

“Het wordt geen klassiek communifeest, wél eentje met  Rent-a-priest. We willen er echt onze eigen touch aan geven. Ons jongste kindje wordt die dag ook gedoopt, wat het extra bijzonder maakt. Doe je de communie via de school, dan kom je soms in zo’n onpersoonlijke groep terecht. Wij kiezen voor een innerlijke viering onder vrienden en familie, met speciale aandacht voor mijn mama ook, die er helaas niet meer is. Het feest houden we gewoon in onze tuin, omdat we ook geloven in de natuur… en ook wel omdat onze kinderen echte wild childs zijn.”

Els, mama van één zoon, één dochter en drie pluskinderen, geeft les op een katholieke basisschool én engageert zich als ouder al vier jaar voor de catechese en communie. “Heel fijn om te doen én het geeft veel voldoening”, vertelt ze. “We pakken het heel speels aan: we knutselen, spelen toneel, leren de liedjes en de teksten en gaan zelfs met de iPad op ontdekking in de kerk. Ik hoor dat er in andere parochies minder inspraak is. Jammer, want voor mij neemt dat een stukje van de waarde weg.”  

Logisch dus dat haar kinderen ook hun communie en vormsel doen? “Niet per se. Ze zijn gedoopt – door een vriend van de familie – en deden hun eerste communie. Mijn oudste pluszoon deed vorig jaar zijn vormsel, maar mijn zoon zegt voorlopig ‘neen’. Dat respecteren we. Het is niet omdat ik uit een katholiek nest kom, dat onze kinderen daarvoor moeten kiezen. We praten er wel over en vragen hem waarom. Maar hem proberen te overtuigen? Dat niet. Geloof kan iets heel moois zijn. Ik geniet van het samenzijn en het doorgeven van de verhalen en tradities, maar niet tegen hun zin.”

Amen to that.