Vermoedelijk kent ieder van ons het gevoel wel: opstaan de dag nadat een beslissing of voorval ons leven op z’n kop heeft gezet. Misschien nog heftiger dan de dag zelf, is de dag nadien. Wanneer alles onmiskenbaar ‘waar’ is, en het leven misschien voor altijd anders is. We zetten vanaf nu iedereen maand zo’n bijzonder verhaal in de kijker. Slashparent Gitte Kerkhofs (30, mama van Mae (4) en Nelson (1,5)) zette na drie jaar haar ondernemersdroom opzij, en stopte met haar kinderkledingzaak ‘Minimals’. Met ‘opnieuw tijd voor haar gezin’ als grote pleister op de wonde. 

GITTE

De dag na…

Ik aan iedereen had verteld dat ik zou stoppen met mijn kinderkledingzaak Minimals, was vooral een dag van opluchting. Zo’n nieuws verzwijgen tegen je vrienden en je vaste klanten is een last die niet fijn om dragen is. Mijn beslissing om te stoppen was al een tijdje genomen, en ik had het, -geloof ik- al deels verwerkt.Tot de dag dat ik het nieuws aan mijn omgeving en klanten moest vertellen. 

Ineens ontplofte mijn Instagram-inbox; ik kreeg heel veel trieste reacties, maar ook heel veel begrip. Pas toen besefte ik: ‘dit is voor echt’. Ook al loop ik er al maanden mee in mijn hoofd rond, nu is er geen weg meer terug. En de emoties die dat teweeg bracht hebben me toch wat doen schrikken. Ik was nochtans niet in twijfel of ik het écht wou doen, maar het feit dat alleen mijn man en mijn ouders ervan afwisten, zorgde ervoor dat het een stil verwerkingsproces was. Het leek het vaak niet eens echt.

Opstaan de dag nadat je het nieuws openbaar hebt gemaakt, en zien dat je inbox ontploft is; daar zat wel degelijk de realiteit. 

Zowat iedereen vroeg me: ‘Gaat het eigenlijk met jou?’. Ik moet toegeven dat ik me vooral ‘numb’ voelde. Ik kan er geen ander woord op kleven. De uitverkoop zorgde voor een echt ‘zottekot’, waardoor ik niet anders kon dan me daar 100% op te focussen. Er was niet echt veel ruimte om gevoelens toe te laten, anders had ik die drukte waarschijnlijk niet overleefd. 

IMG_5034.jpeg

En nu? 

Ondertussen zijn we weken verder, en is de fysieke winkel dicht. De opluchting die ik de dag na mijn bekendmaking voelde is er nog steeds. Online loopt nog een uitverkoop, dus honderd procent klaar is het Minimals-avontuur nog niet. Daarnaast is er uiteraard ook nog de hele administratieve afhandeling. En ik durf het bijna niet uit te spreken, -uit schrik dat het nu misschien genadeloos komt-, maar ik heb mijn ‘klop’ nog niet gehad. Iedereen gaat er van uit dat die gaat komen, maar ik weet dat niet. Misschien komt die helemaal niet?

Al ben ik niet naïef, en weet ik dat het niet zo simpel gaat als zeggen: ‘ok, dit is het geweest, ik ga daar nu niet verdrietig om zijn’. Ik kijk nu vooral naar de herwonnen tijd die er voor mijn gezin is. 

Dat was één van de hoofdredenen om deze beslissing te nemen. Al wil ik niet pretenderen dat dit de enige reden was. 


Het is een moeilijke economische tijd om als kleine zelfstandige je boterham te verdienen. Ik werkte keihard, en daar kwam financieel weinig tot niets voor terug. Als ik dan de kosten-baten analyse maakte; -zowel qua investering in tijd die ik niet had met mijn gezin, als investering in geld-, dan was het voor mij wel duidelijk. Het is het me niet waard om niets te verdienen, en zo weinig tijd over te hebben voor en met de mensen die ik graag zie. Ik vond ook dat ik het na meer dan drie jaar niet meer kon verantwoorden tegenover hen. 

Ik weet dat ik de verloren tijd niet meer terug krijg, maar ik voel geen spijt daarover. Ik voel me vooral heel blij dat ik meer dan drie jaar lang mijn droomjob heb kunnen doen. Het zijn helemaal geen verloren jaren, maar het is een fantastische levensles geweest. 

Lessons learned

Het klinkt heel cliché maar ik heb geleerd dat ik elke kleine ondernemer maximaal wil steunen. Vroeger durfde ik uit gemakzucht of tijdsnood wel al eens bestellen op een bol of Zalando, maar dat weiger ik vanaf nu nog te doen. Als Pieter, mijn man, mij een linkje doorstuurt van sneakers die hij graag wil bestellen op een site, dan zal ik steevast antwoorden: ‘bestel maar niet, ik ga die voor jou zoeken ergens in de stad’. (lacht)

Daarnaast is de quote ‘you can do anything, but not everything’ een soort van way of living geworden. Heb je een droom? Ga er dan voor, maar besef op een bepaald moment dat je niet alles kan doen. Het is onmogelijk, zeker in een gezin, om vijftig balletjes tegelijk in de lucht te houden. Maak op tijd keuzes, het is zo belangrijk voor je gemoedsrust. 

Alles ligt open

Het gevoel dat vooral primeert is vooral dankbaarheid. Ik heb geen gevoel van falen, ik wil mezelf niet in die richting duwen. Ik weet dat het niet bij mijn aanbod, of aanpak lag, maar eerder aan de veranderende mentaliteit van de consument. Veel mensen begrijpen ook niet dat het voor een kleine zelfstandige onmogelijk is om aan hetzelfde tempo als grote spelers pakjes te verzenden of even grote kortingen te geven. We zijn zo verwend door de giganten, dat je als kleine ondernemer al heel fel uit je schulp moet komen om consumenten te overtuigen naar jouw fysieke winkeltje te komen. 

Ik krijg het ook absoluut niet benauwd dat ik nu nog niet weet wat ik ga doen. Maar als iedereen je die vraag stelt, gemiddeld dertig keer per dag, dan vraag je je wel af of het normaal is dat je het nog niet benauwd hebt. 

Ik krijg het gevoel dat onze maatschappij verlangt dat je altijd, op elk moment, een concreet plan moet hebben. Terwijl ik dat nu echt niet heb, alles ligt open. Komt er een nieuwe zaak? Ga ik terug studeren? Ga ik voor een 9-to-5-job nu? Ik voel het als herwonnen vrijheid, en een pad dat er ligt dat nog alle kanten op kan. Ik wil vooral voelen wat ik graag wil doen, zonder al te veel vereisten voor mezelf. Vanaf deze maand start ik met vrijwilligerswerk, en misschien brengt dat ook inzichten. 

IMG_0811.jpeg

Kwali-tijd 

Ik hoop dat we met ons gezin dit jaar vooral tijd voor elkaar kunnen maken. We plannen een grote reis naar Canada; best ambitieus zo’n maand met twee kleine kinderen op trip. Ons motto: tijd inhalen. Ik voel het verschil nu al als moeder; wanneer ik Mae op tijd van school kan halen, dan voel ik me veel ‘chiller’ dan vroeger. Ik voel geen stress, we hoeven niet naar huis te hollen zodat ik achter mijn pc kan gaan zitten. Mae belandde al te vaak al eens voor de tv om die reden. Nu kunnen we samen spelen, of tv kijken. Ik weet dat dat ook misschien maar tijdelijk is, maar voor de tijd dat het duurt, ga ik daar écht optimaal van genieten.