Slashparent Sara mocht nog eens naar een baby gaan kijken. Een verse. Zo eentje die verwonderd uit haar oogjes kijkt, melkdronken en verbaasd om aan deze kant van de wereld te zijn.  Dat is het beste, toch? Sara houdt van babies kijken, maar ze houdt nog meer van...de oudertransformatie. Wat dat is, lees je hieronder? 

DE TRANSFORMATIE

Hoe leuk is dat? Babies kijken. Als je geluk hebt, even aan hun hoofd ruiken en kijken hoe ze met hun handjes een soort trage experimentele choreografie uitvoeren.

Maar eigenlijk, stiekem, sorry vrienden en familie en alle mensen met de mooiste babies ter wereld, is het mij niet om jullie baby te doen.

Wat ik het allerspannendst vind aan babybezoek is,...de transformatie. Hoe mensen van de ene dag op de andere veranderen van gewoon ‘mens’ naar ‘mama/papa van deze baby’.

Plots is je vriendin, je zus, je collega iemand met een heel nieuw luik aan zijn of haar persoonlijkheid. Ik gok dat dat ongeveer hetzelfde is met mensen die plots een publieke functie bekleden. Gisteren was je nog Lukas, vandaag heb je een half miljoen mensen onder je hoede als burgemeester. Gisteren was je nog Mariam, vandaag ben je minister van volksgezondheid. Gisteren was je nog Nora, vandaag ben je een astronaut die de ruimte in geschoten is.

Dat zie ik dus ook bij mijn vrienden met babies. Gisteren waren ze nog gewoon zichzelf, vandaag zijn ze plots ZO.VEEL.MEER.

En je kan eigenlijk echt niét voorspellen hoe iemand daarmee om zal gaan. Net zoals je van jezelf eigenlijk ook niet kon zeggen wat voor ouder je zou gaan worden, toch? Je had daar in de maanden voordien wel uren over gepraat met je lief of je zus of je beste vriend, je had allerlei stellige principes en dromen over hoe je dat zou gaan doen. Je had daar ook tijd voor, want toen had je nog geen korstige baby waar je 24/7 voor moest zorgen, maar soit, dat is een ander verhaal. Enfin, al je ideeën, principes, verlangens waren daar, maar op het moment dat je die baby dan mee naar huis neemt, doe je vaak iets totaal anders.

Dat is zo fascinerend om te zien.

En wat meer is, je ziet een aantal types ouders ontstaan, die je regelmatig op babybezoeken kan tegenkomen.

HIGH ON HORMONES

Die baby komt daaruit en wat hun persoonlijkheid daarvoor ook was, nu zijn ze chillll. Ze hebben een soort rustige traagheid en een soort extreme tunnelvisie. Was daarvoor hun huis het perfecte plaatje van orde, netheid en feng shui, dan zitten ze nu dolgelukkig in een ontploft huis, met spuug op hun badjas, naar hun baby te staren. Alles wat daarvoor belangrijk was, is dat nu niet meer. De wereld: bestaat eigenlijk niet meer.

DE WETENSCHAPPER

Deze ouder meet en weet alles over zijn baby. Weetjenog, dat je in het begin nauwgezet het aantal kaka- en pipipampers moest bijhouden en het aantal keer dat de baby gedronken heeft, aan welke borst, hoeveel milliliters uit welk flesje? Deze ouder gaat om met de shock van een nieuwe baby, door alles te meten, alles te noteren en alles op te zoeken. Voordien was hij misschien een chille, pintjesdrinkende nachtbraker, maar nu is ie de persoonlijke wetenschapper van de baby. De baby is een prachtig experiment dat ten allen tijde gemonitord, en in de gaten moet gehouden worden. Conversaties gaan ook vaak over hoe veel, hoe vaak, hoe groot, hoe lang.

HEB JIJ ECHT EEN BABY GEKREGEN?

En soms kom je bij mensen en denk je: heb jij écht een baby gekregen? De baby ligt te slapen in een hoekje van de kamer, terwijl de ouders lekker Temptation Island kijken. De ouders kunnen nog meepraten over wat er die dag in het nieuws was en slagen erin ook nog te weten waar jij mee bezig was: “Jij had toch een belangrijke dag op het werk deze week?” Dit type zie je best vaak bij mensen die een tweede kind krijgen, maar af en toe zie je ook mensen die zelfs bij de eerste baby deel van de wereld blijven.

Ik was duidelijk het eerste type, ik wist van geen wereld meer, ik hing constant vol spuug en mijn baby mocht mijn lijf onder geen beding verlaten. En jij? Een van deze drie? Of nog een ander type?