Stel dat je tijdens zo'n extreem zonnig zwart-van-het-volk zeeweekend, toch in de richting van de kust wil, maar geen zin hebt in al die files (en al zeker  niet in de zee zelf), zou je dan mét je baby de trein nemen naar een leuk festival in Gent? Of zou je dan gewoon denken: weetjewat, ik doe nu toch al 9 maanden grotendeels alsof de wereld niet bestaat, ik hou dat nog wat langer vol?

Eerlijk? Ik ging opteren voor het laatste. De baby was ziek, had voor de tiende keer die week overgegeven, er was een rare treinstaking aan de gang en het was 30 graden. Er lag een berg stinkende was (want ja, al die kots). Maar ok, mijn lief, echtgenoot, vader van ons kind, lokte mij uit mijn tent door mij een 'saaie doos' te noemen, beloofde mij goeie koffie en vijf minuten later waren wij met buggy, kind en alle babyshizzle op weg naar het station. (Ik ben heel gemakkelijk uit mijn tent te lokken & OMG babies hebben veel gerief)

Heerlijk veel ruimte zo naast de treinWC

Door het baby-kots-incident bleef er geen tijd meer over voor goeie koffie (sad) maar het goeie nieuws was dat er wel een trein was (jeej). Over vier minuten. Dan ben je blij dat je met twee bent om je buggy op het perron te krijgen.


De trein die aankwam, was proper en nieuw, met lage opstap, maar wel met een groot gat tussen perron en trein. Eenmaal op de trein bleek wel dat onze buggy te breed was voor het gangpad. Hmm. In het halletje rondhangen dan maar? Voor de komende veertig minuten? Nee, hoor. Mijn lief had de zone gespot waar mensen met een rolstoel, een fiets en blijkbaar dus ook met een buggy een plaats konden vinden. Dat dat ook naast de treinwc is, die volgens mij vooral gebruikt wordt om van dringende walmende drollen af te geraken, namen we erbij. Want er was wel airco en een zitplaats. En het was weekend, dus we reisden aan de helft van de prijs.

Ons uitje was verder top. Geen parkeerproblemen, we konden allebei rosé drinken. Tip trouwens voor volgend jaar: Copacabana in Gent, een waanzinnig kid & parent friendly festival.

met de baby in de stuurpost-airco

De treinrit terug beloofde meer dan een uur te duren, omwille van de minimale dienstverlening bij de NMBS. Alle snelle treinen waren er tussenuit gehaald, wij mochten op de stoptrein. Een stoptrein uit begin jaren tachtig. Met een opstap van een kleine meter, met een mini-halletje, met opnieuw een te smalle doorgang om de buggy (met daarin ons slapend kind) in de coupé te krijgen. Dus zetten wij ons op de grond van het smerige bloedhete halletje en voelden we ons weer 16, op de terugweg van een festivalvierdaagse.

We dronken rosé uit onze drinkbus, want bij de laatste drankbestelling op Copacabana hadden we er geen rekening mee gehouden dat we snel moesten vertrekken om onze trein te halen en kapten we dus maar onze rosé in de drinkbus. (#parenthack)


Na een zweterig half uur werd onze baby boos wakker en vond mijn lief er niet beter op om hem bij een tussenstop even op het perron te luchten. De conducteur had plots door dat wij  met een humeurige zweterige baby in de hal zaten en kwam met een oplossing. Wilde ik niet vooraan met de baby in de stuurpost? Want daar was wel airco.  Euhm, ok, ja, dat wilde ik wel. Dus brachten wij de rest van de rit door in de frisse stuurpost en ontdekten we hoe een trein rijdt (met veel geluid en op knopkes duwen).

Ik was vooral bezig met ervoor zorgen dat mijn zoon (9 maanden) niet aan noodhendels trok en aan smerig jaren tachtig stuurpost materiaal likte. Maar te warm hadden wij het niet! Wij ontdekten ook wanneer de volgende staking was en waarom die zou plaatsvinden en wij hoorden nog wat sappige treinverhalen (dronken reizigers galore). Gezellig, die stuurpost.

Treinen zijn de max maar niet met grote buggy's

Conclusies: stations en treinen zijn eigenlijk niet gemaakt voor grote buggy's. Daar staat tegenover dat je niét in de file moet staan, géén parking moet zoeken in de buurt van een drukbezocht festival en dat er op zich veel goeie wil is onderweg om ouders met babies mee te laten reizen (thanks conducteur en bestuurder in kwestie!).

Kanttekening daarbij is wel dat wij met twee waren. Was ik alleen geweest, dan had ik zeker een beroep moeten doen op  andere reizigers. Dat was ongetwijfeld ook gelukt, maar met die wetenschap in het achterhoofd zou ik voor elk traject toch een extra kwartier rekenen, om op en af de trein en het perron te geraken.

Met een lichtgewicht buggy is treinreizen ongetwijfeld makkelijker, maar wij wilden onze baby onderweg graag laten slapen en dat is dan weer lastiger in een plooi-exemplaar. Verder konden wij ons wel heel goed voelen over ons niet-vervuilend gedrag en is treinreizen erg ontspannend wanneer er totaal niks misgaat en je met je trein langs de file rijdt.