God schept de dag en ik vlieg er door. Helemaal hoe ik dat zelf wil. Helemaal hoe ik dat zelf in mijn hoofd organiseer. Met structuur of zonder. Impulsief of berekend.  Maar wat als jij niks zelf te willen hebt? Wat als het universum wel voor jou beslist hoe de touwtjes in handen worden genomen? Slashparent Jennifer weet er alles van! Willens nillens.

JENNIFER

Wie me een beetje kent, weet dat ik wat allergisch ben voor een saai leven. Bij mij moet alles altijd in beweging zijn. Stilstaan betekende voor mij lang achteruit gaan. Deels ingegeven door mijn opvoeding – mijn ouders waren alles behalve alledaags, maar ik vond dat er in hun leven vaak weinig schwung zat. Elke zaterdag boodschappen doen, elke zondag Sportweekend. Van zodra ik financieel op eigen benen kon staan zou ik dat beslist anders gaan doen.

Later besefte ik dat ik toch best wel structuur nodig heb. Zonder structuur verval ik heel vaak van het ene uiterste (altijd bezig) in het andere (met niets bezig). Sinds enkele jaren hou ik het dus op het compromis dat ik een vast kader nodig heb waarbinnen ik dan veel speelruimte heb.

Misbegrip

Het universum heeft me echter enigszins misbegrepen. Want dat universum is bezig om in iets meer dan een jaar tijd, ook dat vast kader volledig weg te blazen. Als een tsunami die in 2017 begon, spoelen al mijn vaste waardes één voor één weg: het begon met de kankerdiagnose van mijn zus, iets later die van mijn mama. Vorig jaar stierf mijn zus, geen halfjaar later onverwachts mijn papa, vier maanden geleden mijn mama.

Daartussen maakte ik promotie op mijn werk en kochten we een nieuw huis. Jenni die wel wat verandering kon slikken, begon toch wat te wankelen. Waarom deed ik ooit die uitspraak? Ik smeekte om wat saaiheid.

Een neverending ritje op de rollercoaster

Alsof het nog niet erg genoeg was, werd maart nog een extra dolle rit op die rollercoaster. We trokken naar New York (akkoord zelf gekozen, maar de reis was geboekt vóór dit alles gebeurde), net terug geland in België begonnen we ons hebben en houden in te pakken en te verhuizen, Servaas had een ongeluk met zijn brommer (hij had gelukkig niets, maar de brommer was wel perte totale wat dus extra stress en geregel met zich meebracht), wij moesten een dag lang aktes ondertekenen, op het werk werd de druk onhoudbaar, we verhuisden, ik zag de kinderen nog amper. En de momenten waarop ik ze zag, was ik er niet echt. In gedachten altijd verzonken.

Lichamelijk alle signalen negerend, ging ik verder in het rood. Doorgaan want voor stilstaan was er gewoon geen tijd. Servaas ging trouwens onder een nog ergere druk en stress gebukt, want die moest mijn half hysterische en afgepeigerde zelf elke avond opvangen. Alles wat voor mijn psychologische en lichamelijke stabiliteit belangrijk is (gezond eten, yoga doen, de kinderen ’s avonds in bed kunnen steken) smeet ik de afgelopen weken in de vuilnisbak. Waarom? Omdat ik me koste wat het kost wilde vastklampen aan mijn job. Die op het spel stond.

Bam! Weg laatste halte!

Waarom toch hoor ik jullie zeggen? Een job is maar een job? Niet voor mij. Ik heb altijd supergraag gewerkt. Ik leef niet om te werken, maar mijn werk is wel altijd een groot deel van mijn leven geweest. Waar ik altijd vol voor ben gegaan, met al mijn passie. Die passie was ik de laatste jaren wel wat kwijtgeraakt, maar het er-vol-voor-gaan niet. Dus klampte ik me vast. Dus vrat ik aan mijn reserves. Omdat mijn job, naast mijn gezin, het laatste stabiele baken was dat de tsunami niet in zijn doortocht had meegenomen. Het laatste vertrouwde punt.

Toen vorige week het nieuws viel dat mijn kantoor zou sluiten door een reorganisatie en dat ik door de grote poort (lees: enkele maanden uitbetaald zonder prestaties en met alleen maar positieve referenties) zou kunnen vertrekken, voelde dat als een opluchting. Want zelf had ik nooit opgegeven. Was ik doorgegaan. Doorgegaan met van 7u tot 19u van huis zijn, tankstationbrol te eten, de kinderen amper te zien. Totdat het licht was uitgegaan. Allicht.

Dus nu ben ik hier, voor het eerst in mijn leven met een lege agenda. De tsunami nam de laaste boom met zich mee en ik blijf achter. Ik blijf gelukkig wel achter met hetgeen wat voor mij het allerbelangrijkste is: mijn gezin, en mezelf.

Misschien niet helemaal slecht om van die twee even een prioriteit te maken.