Ik mis mijn auto. Voila, 't is gezegd. En het klinkt waarschijnlijk wat ziek, maar ik mis ook de dagelijkse files. Een momentje van geborgenheid met een muziekske, een bak noten als ontbijt, een theetje en een vriendin aan de telefoon. Een puur me-time-momentje noem ik dat. 

Ooit werkte ik aan een tv-programma 'Het leven zoals het is: de Kust'. Gezien ik toen drie maanden in Middelkerke moest verblijven om allerlei mensen hun leven te volgen, was een auto ook toen niet aan de orde. Sindsdien weet ik eigenlijk al dat de ochtendfiles een kleine houvast zijn in mijn leven. Toen al luisterde ik tijdens mijn drie maanden full time kustleven vol weemoed naar de verkeersberichten over de ring van Brussel en de opstoppingen in Ternat. Ziek, I know.

Vertrouwde ochtendritjes

Maar nu gebeurt het dus weer. Ik mis mijn vertrouwde ochtendritjes. Als het koud is, zwier ik er een streepje poepverwarming bij. Bij hitte is er een heerlijk stroom koele lucht die mij streelt. In de auto draai ik mijn knop om. Hier krijgen werk en thuisleven een zachte overgang. Hier laat iedereen mij gerust. Hier bereid ik me mentaal voor op het volgende dat komt. Autoritten zijn de scheidingslijnen in mijn dag. (Bij uitbreiding alle woon-werk-verkeer, dus ook te wijzigen in een fiets- of treinrit!)

Begrijp me niet verkeerd: ik werk graag thuis. Ik ben gezegend met een eigen bureau in een afgesloten ruimte. Maar toch is het tijdens quarantaine-dagen moeilijk om een duidelijke breuk te vinden tussen werk en kinderen. En voelt alles op den duur wat monotoon. De stappenteller geeft tegenwoordig nog maximum 2000 aan en dat is dankzij hetzelfde dagelijkse rondje met de hond. 

Overload quality time

De monotoonheid van mijn leven doorbreken is de grootste uitdaging. Ik heb een vriendin die zelfs een glas wijn gaat drinken in haar geparkeerde auto, al bellend met vrienden. Gewoon. Om even weg te zijn. De eerste highlights van gezellige gezinsaperitiefjes en movie nights knus in de zetel zijn intussen uitgewerkt. Overload quality time en intussen word ik er moddervet van. En als grote catharsis van de week is mijn huis poetsen het summum van het weekend. 

Maar anderzijds is de monotoonheid ook een zegen. Want dat wilt zeggen dat we safe zijn. Dat wilt zeggen dat alles goed gaat. Ik wens ook jou een hoop monotoonheid toe, en veel autoritjes als dit achter de rug is.