Kim en Jochem leggen hun avontuurlijke zonen (7 en 5) zo weinig mogelijk in de weg en willen dat hun kinderen hun eigen grenzen ontdekken. Met blutsen en builen. Want ja, ook voor kinderen hoort dat erbij. Spot-on, zeggen wij! 


Een bijl en een zaag

"We willen hen niet onder een glazen stolp opvoeden. Veel ouders tegenwoordig zijn overbezorgd en te beschermend naar hun kinderen toe. Wij doen het bewust anders. Als Tristan en Nanook op ontdekking willen in het bos, dan krijgen ze van ons een bijl en een zaag mee. Want hoe kan je anders een kamp bouwen?” Gezinnen zoals dat van Kim en Jochem kom je niet vaak tegen. De Limburgers verhuisden ruim 10 jaar geleden naar Noorwegen waar de natuur nog onmetelijk en ongerept is. Maar eigenlijk zijn ze daar amper want de voorbije jaren reisde het gezin naar de verste uithoeken van de wereld: Chili, Canada, Nepal, Mongolië, Siberië, Nieuw-Zeeland,  ….. het lijstje is eindeloos. Een onstilbare honger naar ervaringen met andere culturen. Een honger die ze ook doorgeven aan hun kinderen.

Zeg, is dat uw kleine daar boven in die boom?

Tristan en Nanook mogen zelf op ontdekking gaan zonder al te veel restricties. Ze klimmen in bomen, klauteren over rotsen, zwemmen in meren. En dat levert wel eens rare of boze blikken op. “Zo waren we op doorreis in Chili. Onderweg raakten we aan de praat met een bewoner. Roept die man plots geschrokken: “Zeg, is dat uw kleine daar boven in die boom??” Nanook, de jongste, was in een boom gekropen en zat zo’n 5 meter hoog. Ja, dat ziet er dan gevaarlijk uit, maar wij waren niet in paniek. We weten wat hij kan. Hij is er ook al eens uitgevallen hoor. Zijn tand zat toen door zijn lip. Maar dan leggen we uit dat hij zich waarschijnlijk niet goed genoeg heeft vastgehouden. En dat hij dus beter moet opletten de volgende keer.”

“En in Rusland zijn wij op straat een keer uitgescholden omdat de jongens geen muts droegen terwijl het -15 was. En dat vond een voorbijganger echt onverantwoord. De jongens droegen er geen omdat ze dat niet wilden. We hadden Tristan en Nanook nochtans uitgelegd waarom die muts wel een goed idee was, maar wie niet horen wil, moet voelen. Een paar kilometer en twee paar bevroren oren verder hebben ze die muts vanzelf opgezet.”

overbezorgde ouders

“We zijn vergeten dat mensen meer zijn dan serreplantjes”, zegt Jochem. “Waarom altijd zo bang en bezorgd zijn? Ik zie dat ook in openbare speeltuinen. Ouders en grootouders die geen meter van hun (klein)kind durven wijken want het moest zich maar eens pijn doen. Zo haal je toch alle vreugde en avontuur uit het leven? Kinderen moeten hun eigen kracht ontdekken. Ze leren het meest uit hun fouten.”

“Doordat wij 24 op 24 en 7 op 7 met onze kinderen samen zijn, kunnen we hun vaardigheden goed inschatten”, vult Kim aan. “We weten wat ze kunnen en wat (nog) niet. En dus geven wij ze met een gerust hart veel ruimte. Als ik dan zie hoe vlot ze een steile berg opklimmen of behendig een rivier oversteken, dan ben ik gelukkig.”