Een baby krijgen anno 2020 en 2021: het brengt heel wat beroering. Ook bij ons! Nadat we een interview brachten met Yasmin en Stefan en slashparent John zelf in zijn pen kroop om zijn beleving neer te schrijven, kregen we nu ook het verhaal van slashparent Annelies door, die een baby krijgen in volle pandemie toch nog heel anders ervaarde ... 

13 maart 2020. De aankondiging van de lockdown in België. Ik hoorde iemand het "het begin van het einde" noemen. 13 maart 2020 is ook exact 40 weken voor 18 december 2020, mijn uitgerekende datum. Ik noem die datum dus liever "het begin van het mooiste", het ontstaan van Lea in mijn buik. 

Ik moet zeggen dat ik het begin van die lockdown een zalige periode vond. Het voelde aan als sociaal verantwoorde verplichte rust. Het kwam me ook mooi uit: ik kon prima verbergen dat ik gedurende een paar weken meermaals per dag moest overgeven en dat ik samen met Vic in bed kroop rond 20u. Maar hoe verder de zwangerschap vorderde, hoe moeilijker het werd. Ik besefte dat heel veel mensen zouden vergeten dat er een tweede baby onderweg was, maar was er (in het begin) nog wel van overtuigd dat als iedereen zijn stinkende best deed, inclusief de vaccinmakers, dat onze baby kon geboren worden in een wereld zonder mondmaskers. Hoe naïef. 

De dagen voor D-day

De weken voor de bevalling probeerde ik elk contact te vermijden en ook Wouter zou al een week voor de uitgerekende datum stoppen met werken, zodat we zeker niet besmet zouden zijn. Bevallen met een mondmasker of zonder partner, leek mij de horror. Maar Lea wou heel snel de wereld zien, twee weken te vroeg kondigde ze zich nogal plots aan. In allerijl reden we naar het ziekenhuis, met acht centimeter ontsluiting wandelde ik binnen. Het was even alle hens aan dek en een halfuurtje na aankomst in het ziekenhuis, was ze er. Er was dus geen tijd voor een coronatest, ik ben alsnog bevallen met mondmasker. Ik voelde een heel grote drang om zo snel mogelijk uit het ziekenhuis te vertrekken. Gelukkig was alles in orde met moeder en kind en waren we nog geen 24u later alweer thuis. Het bevallingsverhaal. Dat van Vic vertelde ik bijna op automatische piloot, maar dat van Lea blijft onbesproken. Tja, het is ook niet iets dat je in een WhatsAppje meldt hé. 

De kraamperiode

Het contrast met de kraamperiode van Vic is zeer groot. Iedereen heeft Vic vastgepakt, iedereen, zelfs onze poetsvrouw. Die foto's herbekijken is een soort van zelfpijniging. Moeders van (meer dan) twee kinderen zeiden tegen me: "Met een tweede maak je niet overal foto's of filmpjes van, hoor! En je zal al zéker niet op reis of op restaurant kunnen gaan." Ik dacht toen telkens dat dit bij mij geen waar zou zijn, ik zou mijn tweede kind exact hetzelfde geven en dezelfde herinneringen maken. Maar dat loopt dus zeer ongewild mis. Het is ook redelijk ironisch dat Vic een grote slaapkop was en overal doorsliep. En dat Lea bijna heel de dag wakker is, ogen wijd open, alles willen zien en overal willen bij zijn, boos wanneer we haar eens even wegleggen. Ze moest eens weten wat er nog allemaal te zien valt. 

Het voelt heel egocentrisch om te zeggen dat het voelt alsof er mij iets heel moois werd "afgepakt". Lea is maar één keer klein, we kunnen het niet uitstellen. En ik mis het om mijn geluk te kunnen delen en mijn baby te tonen aan de buitenwereld. Elke mama vindt haar baby de mooiste, ik ben daar geen uitzondering op. Ze is al bijna drie maanden en op een handvol mensen na heeft niemand haar gezien. En ja, ik weet het, we kunnen gaan wandelen met 2 andere vrienden of familieleden. En dat doen we ook, goed ingeduffeld, achter (mondmasker,) muts en sjaal. Jammer van alle jurkjes die nog met het kasticket in de kast liggen en helaas al te klein zijn.

Bye bye, moederschapsverlof 

Binnen een dikke twee weken ga ik terug werken. Ik kijk er eigenlijk heel hard naar uit, maar kijk er tegelijk heel hard tegenop om Lea achter te laten. "Maar dat is normaal, dat komt wel goed", zeggen mensen, in een poging tot geruststelling. Toch zal het anders zijn dan bij Vic. Ik wist dat hij wel eventjes zonder mij kon. We hadden dat namelijk al een paar keer getest. Terwijl wij gezellig op restaurant of naar de film gingen (met het kolfmachien in de handtas), verbleef Vic bij de babysit. Lea is nog nooit lang van mij gescheiden geweest. Ik vrees dat zij het moeilijk gaat hebben. 

Ik zou blij moeten zijn met twee gezonde kindjes, extra veel qualitytime, rust, ... "Geniet ervan", zeggen ze. En dat doe ik, maar het is niet elke dag makkelijk. Wat ik wil bereiken met mijn schrijfsel? Ik weet het niet. Niets, denk ik. Of toch... Wie nog twijfelt of hij/zij in quarantaine gaat wanneer dat verplicht is, of wie nog twijfelt over het vaccin... doe het gewoon, voor onze kinderen. Zodat die coronamiserie zo snel mogelijk voorbij is. 

En voor alle mama's van 2020 en 2021: hou vol, alles komt goed!