Je roept al jaren dat je meer tijd voor jezelf wilt. En plots is het onaangekondigd daar: een zee van oningevulde tijd. Je kinderen zijn plots groot en zelfstandig. Ze hebben je niet meer nodig. Wat dan? Een motto kopen? Een tattoo zetten? Depressief worden? Slashparent Erika vertelt op haar eigenste hilarische manier over haar ik-ben-al-f*cking-42-en-ik-heb-nog-zoveel-te-doen-midlife-crisis. ERIKA Jarenlang heb ik, meermaals luidroepend, vaak samenvallend met een very bad hairday, hier in huis staan betogen: “IK WIL WAT MEER TIJD VOOR MEZELF!!!” Niet dat ik die niet kreeg hoor. De to-do's hier in huis worden heel netjes verdeeld. Maar van de hele tijd agenda’s op elkaar af te stemmen, zorgen voor opvang,…werd ik zelf heel onrustig en leek het me nooit het geschikte moment om me voluit in iets te smijten. Ik geraakte dus vaak niet veel verder dan na bedtijd van de jongens met mijn beste vriendin aan gesprekstherapie te doen, onder begeleiding van een fles wijn en een pakske sigaretten (jaja, heel erg onverantwoord, maar elk zijn zonde, newaar). Gezien het helende effect van deze sessies op regelmatige basis hebben we besloten deze gewoonte aan te houden tot in der einde…

Plots en onvoorzien breekt het moment aan

En dan plotseling, op een blauwe maandag, krijg je dat waar je al die tijd zo vaak naar smachtte. Schoon op een schoteltje geserveerd. “Moeke, ik kan dat zelf en ook helemaal alleen”, geldt ineens echt bijna voor alles. Onze zonen zijn al jaren het zogen voorbij, roepen al lang niet meer, “iiikkk hèèèèbbb kakkaaaa gedaaaan”, het douchen gebeurt achter gesloten deuren, de academie en tennisvelden bereiken ze op hun eentje en ze kunnen zowaar al soep opwarmen en pasta koken.  (Alleen de boterhammekes voor school smeren, daar kan mijn moederhart hen nog niet in vertrouwen. Niet dat ik van die bento-toestanden in hun doos tover, maar niemand legt dat schelletje hespenworst met zoveel liefde tussen hun bokes als ik. ) Voor de rest van de tijd sta ik er al wat vaker voor spek en bonen bij, kan ik de gesprekken over game-shizzle & sprizzle niet meer volgen en worden je gekke stemmetjes bij het vertellen van een verhaal en je Van Leemhuyzen-imitaties al vaker voor gênant aanzien dan grappig.

De opties overlopen

Als deze voorloper van het Lege Nest Syndroom dan nog eens samenvalt met ja-ik-ben-al-f*cking-42-en-ik-heb-nog-zoveel-te-doen, dan is het hek (en heel de hormonenhuishouding erbij) natuurlijk helemaal van de dam. Wetenschappers en mijn man noemen dit een midlife crisis. Je kan dergelijk fenomeen op verschillende manieren invullen. Een depressie is er één van, maar dat ga je liever uit de weg. Ik had mij ne motto kunnen aanschaffen en me kunnen aansluiten bij één of andere dodgy mortorbende. Maar bij de gedachte om me elke ochtend in die lederhosen te moeten wringen, krijg ik al een claustrofobisch gevoel. Het had me wel een geldig excuus gegeven om eindelijk die tattoo te zetten. Even (17 seconden of zo) heb ik er aan gedacht om me te verdiepen in mijn chakra’s, maar aangezien ik nogal onrustig van aard ben en mijne vierde chakra al danig overstuur begon te raken (dat is die dat instaat voor je ademhaling) heb ik dat idee ook maar laten varen. Een minnaar had gekund, maar dit bleek, om tal van logistieke redenen, niet haalbaar. Mijn man zag dit ook niet echt zitten. En dat heb je wel nodig hoor, een partner die je steunt als je eens een nieuwe horizon wil verkennen.

Dus...

Uiteindelijk is het studeren geworden: interieurvormgeving. Als “oudje” met een job en gezin kan je dit doen met een aangepast traject. Verschillende hogescholen bieden dit soort opleidingen aan. Dus als het kriebelt, laat je dan vooral niets in de weg staan! Voor de opleiding die ik volg, ben ik voor de praktijklessen aanwezig op school en de theorie studeer ik op zelfstandige basis. Bij momenten is het zweten en puffen. Mijn computer doet niet altijd wat ik vraag en Siri kan helaas niet met Vectorworks werken en vult bijgevolg mijn verwachtingen niet in (er is voor haar ook nog ruimte voor bijscholing). Het einde is pas binnen 4 jaar in ’t zicht maar ik ben wel heel gemotiveerd en smijt mij vollen bak. De blok, maar ook de feestjes, zitten er aan te komen. En ik heb er wonder boven wonder geen enkele moeite mee om er een paar te skippen of on hold te zetten. De wereld op zijn kop, zeggen de mensen uit mijn dichte omgeving (ik heb er een redelijk gevulde schoolloopbaan op zitten, als je begrijpt wat ik bedoel). Nu nog enkel hubbie overtuigen voor een drietal maanden Erasmus in mijn laatste jaar. Naar Valencia of Lissabon. Kopenhagen is ook goed.