Fortnite, World of Warcraft, League of legends,... Gaming kan je niet meer uit de weg gaan. Bijna iedereen heeft wel zo'n gamertje in huis.  Maar is dat gamen wel goed? Is het niet goed? Wanneer is het teveel? Veel vragen . Veel vijven en zessen. Bij Friso ging het helemaal de verkeerde kant uit. Slashparent Martine vertelt.

"Hij zat de hele tijd op zijn kamer. Met zijn hoofdtelefoon en zijn laptop. En maar gamen. Uren aan een stuk. League of Legends en Art of Conquest. Hij had voor niets anders nog interesse. Als ik hem riep om te komen eten, dan moest ik vaak een half uur op hem wachten omdat hij middenin een game zat en zijn spel niet kon onderbreken. Die gameverslaving gooide zelfs onze vakantie in het buitenland overhoop. Dan wilden we een fietstocht maken om de buurt te verkennen, maar hij wilde meteen terug naar het appartement. Want als hij te lang offline bleef, kreeg hij strafpunten in één van die games en mocht hij niet meer verder spelen. Het was om gek van te worden."

 ISOLEMENT

Martine vertelt over haar 17-jarige zoon Friso die een tijdje gameverslaafd was. "Hij is altijd rustig en stil geweest. Maar hij ging steeds minder uit, sprak ook niet meer met vrienden af. Hij was over niets nog enthousiast, behalve over de games die hij speelde. Hij had ook een tic nerveux als hij gamede. Dan wapperde hij met zijn handen. Puur van de stress."

Er waren nochtans regels voor dat gamen. Enkel op woensdag één uur en in het weekend. Maar ja, daar weken ze wel eens vanaf als hij klaar was met zijn schoolwerk. Eén uur werden er al snel twee, ook op schoolavonden.

Martine sprak haar zoon er een paar keer op aan. Ze liet hem ook een artikel lezen uit een magazine waarin een andere moeder vertelde over de gameverslaving van haar zoon. Maar Friso wuifde haar zorgen weg. Volgens hem zag ze spoken.

 KEERPUNT

En toen kwam Kerstmis 2017 en kreeg Friso een slecht rapport mee naar huis. "Hij had de hele blokperiode gegamed. Elke dag van 10u tot 16u30, het moment waarop ik thuiskwam van mijn werk. Ik dacht dat hij gestudeerd had voor zijn examens. Niet dus." Friso biechtte de waarheid op en gaf voor het eerst toe dat er misschien wel een probleem was. 

"We wilden hem alles afnemen: zijn laptop, zijn tablet, zijn smartphone. Maar we vreesden dat hij dan helemaal geïsoleerd zou raken van zijn vrienden. Dus werd het een compromis: gamen was vanaf dan uitgesloten. Hij mocht wel nog op zijn laptop om schoolwerk te maken en hij mocht zijn smartphone gebruiken om te sms'en met vrienden, maar enkel en alleen onder ons toezicht." 

En Friso veranderde. Hij werd weer socialer, begon terug met plezier te tennissen en sprak opnieuw met vrienden af. Hij ging ook niet in tegen de verstrengde regels in huis omdat hij het vertrouwen van zijn ouders in hem wilde herstellen.

 MOEILIJK EVENWICHT

Friso gamet nu zelf niet meer maar kijkt soms wel op youtube naar anderen die gamen. "Jij kijkt toch ook TV, mama? Wat is het verschil? Ik train tenminste mijn geheugen nog door die games van anderen te volgen." 

Wat zeg je daar dan op als ouder? Kinderen en tieners van nu groeien op in een andere wereld. Een virtuele die zo snel evolueert dat het moeilijk volgen is. Je wil ze behoeden voor de gevaren ervan maar ze tegelijk ook niet opvoeden als kneusjes die niet mee zijn.

"Wat had ik anders kunnen doen als mama? Ik weet het niet. Ik denk dat je zoveel mogelijk moet blijven praten met je kinderen, zeker als je denkt dat het ergens fout begint te lopen. En ik hoop dat Friso in de toekomst op de rem gaat staan als hij nog eens in de verleiding komt."