"Vroeger hé, dan gingen wij heerlijk hangen in de straat. We belden aan de deuren van onze buren om samen met andere kinderen te ravotten in het "boske" en dan maakten we netelsoep en bouwden we kampen." Ik hoor mezelf dit steeds vaker zeggen tegen mijn kinderen, en voel me meteen de werkelijke 40 jaar die ik ben. Oud ja, en een echte moeder.

Maar hoe heerlijk was onze eigen kinderperiode? (Of spreek ik beter gewoon voor mezelf?)  Pré-Dutroux en pré-hels verkeer. Wij waren echte Pippi Langkous-kinderen. Zolang ik als kind maar thuis was voor etenstijd, was het allemaal ok. Niemand was trouwens écht ongerust als je te laat kwam. Je kreeg eerder een standje omdat je de tijd uit het oog was verloren tijdens het heerlijk onbezonnen ravotten. Er waren geen gsm's, en van het begrip helikopterouder had nog niemand gehoord. We speelden in de buurt van dieven en politie, en cowboy en indiaan. We maakten onze eigen pijlen en bogen, en speelden moddersoep in het veld. Wij hadden in de wijk echt een bendeke met kinderen. Daarom niet onze allerbeste vrienden, maar ze woonden nu toevallig in de buurt en dus speelde je samen. Wat moest je anders? 

PIpPI LANGKOUS-KINDEREN

Toen we dus zo'n 10 jaar geleden ons huis uitzochten, wist ik dat ik ook precies dàt wilde voor mijn kinderen. We zochten een leuk vrijstaand huis met een tuin dat aanpaalt op de velden en in een rustige straat. Jep, classic lintbebouwing (een andere discussie), ik weet het, maar het had alle potentieel om net zoals 'vroeger' te zijn. Ik zag mijn toen nog ongeboren kinderen al spelen en ravotten en afspreken en kattekwaad uithalen en vriendschappen bouwen met de kinderen uit de buurt. De onbezonnen kindertijd. Hoe heerlijk. 

Eerlijk? Er is nog maar bijster weinig geravot in dat veld en in die straat- die tijdens piekuren trouwens ook niet zo overdreven rustig blijkt te zijn. Ik kan dat nu steken op de angstige ouders. Of 'de lamlendigheid van de jeugd van tegenwoordig'. Of op de schermen die belachelijk veel ruimte innemen in ons leven.  Maar het is meer dan dat.  Buitenspelen op straat lijkt vandaag gewoon not done. 

BUITENSPELEN NOT DONE?

Een kleine anekdote: Onlangs heb ik mijn kinderen letterlijk buitengesjot. Ze moesten van mij verplicht gaan straathangen, en in real life vrienden uit de buurt zoeken om te gaan ravotten. Door andere omstandigheden waren ook de devices in beslag genomen. Geen gsm. Geen controle. Het was dus buiten en buiten. En ik had -mijn eigen ouders indachtig - meteen ook twee uur het huis voor mezelf. Ow ja. 

Kreeg ik een half uur later een berichtje van een moeder uit de buurt. "Euh, jouw kinderen hangen in straat rond. Ze zijn ook komen aanbellen en hebben mijn zoon meegevraagd. En ze hebben ook geen gsm mee. Alles onder controle?" Keilief natuurlijk die sociale controle uit de buurt, want die was er ook vroeger en is wel degelijk nodig. Maar evengoed besefte ik dat mensen het dus raar vinden als je onaangekondigd gaat aanbellen bij buurtvriendjes. 

Harde cijfers

Het is een gewoonte die er lijkt ingeslopen. Onlangs luisterde ik naar een podcast van de krant De Standaard waarin er harde cijfers werden gegeven.  Het aantal kinderen die buitenspeelden op straat was gehalveerd in de periode tussen 1983 en 2008. Binnenkort komt er een nieuwe telling, en opnieuw zou het aantal ravotters met de helft gedaald zijn, maar nu op amper 10 jaar!

In mijn kleine bubbel blijken die cijfers alvast te kloppen. Want hoewel wij in een geweldige buurt wonen en op papier de meest ideale omstandigheden hebben om kinderen los te laten, beweegt er maar weinig op straat. 

Ravotgloed op de wangen

Maar mijn experiment 'sjot u kinderen eens buiten' leverde alvast op. Die twee zonen van mij kwamen - ok, ruim 20 minuten te laat - thuis, maar met een heerlijke ravotgloed op hun wangen. Ik zie het, ze hebben ervan geproefd en het heeft gesmaakt.

Wat als we nu met z'n allen die Pippi Langkous-beweging inzetten, en zorgen dat onze kinderen na school allemaal effectief weer buitenkomen? Zou dat niet lukken? Want stiekem is dat toch precies wat we allemaal willen, niet?