Overkomt kinderterreur enkel jou, denk je? Of heb je die laatste opvoedkundige crisis toch niet zo geweldig aangepakt? No worries. Je bent niet alleen. In “So what” laten we telkens een andere slashparent aan het woord over een herkenbaar fenomeen in het ouderschapsleven.  Zoals slashparent Leen die weleens durft zo onnozel te doen dat haar kinderen zich voor haar schamen.

Over Leen

Leen is gewoon Leen. Vrolijk met een hoekje eraf. Ze wordt gelukkig als ze kan zwaaien naar mensen en taart met hen kan delen. Op het werk zit ze vaak achter de computer, maar thuis kan je haar vooral in de keuken en de tuin vinden. Ze probeert door het leven te huppelen samen met een man en twee kinderen. Ah ja, en thuis samen lekker eten dat vindt ze wel belangrijk.  Ze is een strenge, veeleisende mama. Haar kinderen vinden soms dat ze veel klusjes hebben, maar beseffen gelukkig ook dat ze veel vrijheid krijgen en dat je je ook moet amuseren.

Laten we vrolijk zijn

Kinderen opvoeden, da’s een serieuze taak.  En veelal niet onze enige – slashparents quoi.  Misschien daardoor dat we af en toe weleens vergeten om gewoon lol te maken.  Niet zo bij Leen.  Hoe kwam dat eigenlijk, dat ‘laten we vrolijk zijn’ het eerste was wat in je op kwam toen ik vroeg naar je opvoedingstips?

"Het leven is een serieuze zaak, maar je moet er ook de lol van inzien. Misschien moet je in eerste instantie alles met een vrolijke, roze bril bekijken. En enkel wat moet met de nodige ernst. Wij praten over Syrië, kinderbesnijdenis en plastieke soep die ook wel de zee blijkt te zijn. Maar we kunnen ook veel “zeveren en lol maken”.

Hoe doe je dat dan?

Muziek is bij Leen vaak het antwoord.  Er is altijd wel muziek op de achtergrond in haar huis.  En als er een topschijf gedraaid wordt, dan slaan ze aan het dansen.  Ook als ze dan toevallig net aan tafel zitten.  Het moet wel echt een topschijf zijn hé.

Ook in de auto laten ze zich helemaal gaan.  Dacht je dat ruitenwissers er enkel zijn voor als het regent?  Nee hoor.  Leen zet ze net zo goed op als het droog weer is.  Om mee te wuiven op de muziek.  Waar zijn die handjes – euhm – wissers?! 

Eigenlijk zingen ze gewoon de hele tijd.  Ook op de fiets of tijdens een wandeling, vooral jeugdbewegingsliedjes dan, mislukte canon en al.  Ze verzinnen ze ook graag zelf.  Soms het hele melodietje, soms een nieuwe tekst op iets dat ze net horen.  Zo kanaliseert Leen haar frustraties wanneer ze achter een slak aanrijdt.  Beats verkeersagressie, toch?

Het strafste van al: Leen kan dus eigenlijk totaal NIET zingen!  Who cares, als je je maar amuseert.

Doe eens zot

Waarom gewoon fietsen als je ook kan stunten?  Leens favoriet is “superman”.  Oké, alleen mama mag dat doen, want eigenlijk wil ze gewoon niet weten dat haar kinderen dat ook proberen.  Toch een beetje gevaarlijk, neen? Maar ook zonder handen of voeten rijden is leuk voor de kinderen. En met de voeten op het zadel … ja … dan houdt ze even haar hart vast.

Autoritten saai?  Niet zo bij Leen!

Tijdens een autorit geven ze voorbijgangers namen en vinden er een verhaal bij uit. “Ah daar loopt Jef. Hij heeft net boodschappen gedaan voor zijn moeder en gaat nu naar haar. Straks eten ze samen kip met appelmoes en kroketjes”.

Hetzelfde deden ze tijdens de wedstrijden van de Rode Duivels: bedenken wat Martinez tegen zijn spelers zegt adhv zijn gebaren:

  • Draai de kraan dicht. Goed zo.
  • Ik denk dat de gordijnen dicht moeten.

Wanneer de kinderen met de bus op schoolreis vertrekken, is Leen de mama die “fake” staat te wenen of super uitbundig zwaait.  En ja, soms draaien haar kinderen met hun ogen en ze hebben al één keer gevraagd of ze eens een normale mama wou zijn. Maar na enkele uren bleken ze toch haar echte ik te verkiezen.  Gelukkig maar, het leven is al serieus genoeg!