Heb jij de laatste weken, of zeg maar maanden, als slashmoeder alle ballen in de lucht gehouden? En met alle bedoelen we ook echt A-L-L-E. In heel wat gezinnen zagen plots terug stereotype en conservatieve rollenpatronen opduiken. Ook al was er meer dan gelijkheid en vrouwen aan de macht en man aan het fornuis achter de voordeuren voor die bewuste dag ergens in maart. Ook slashparent Elke zag het voor haar ogen gebeuren. Ligt dat aan de vrouw? De man? De kinderen? De kat? Het weer? Ze zocht het uit.

What happened?

Nadat ik tijdens de coronacrisis een paar keer bijna mijn tanden kapot beet uit pure frustratie, checkte ik even – digitaal off course – in mijn onmiddellijke omgeving en daar gebeurde het ook. En toen las ik het in de krant! Het is dus écht overal gaande! De vrouwen vlogen opnieuw aan de haard! Soit, ongeveer toch. Voor corona bestond er nochtans een duidelijke verdeling van de huishoudelijke taken. Dus waarom lijkt het alsof de extra ‘coronataken’ grotendeels op mama’s berg zijn beland? Komt dat door de genderverschillen? Genetica? Of een gebrek aan goesting van de papa? 

Ik begon ooit eens te turven, maar raakte de tel kwijt. Nu, voor sommige dingen is er gewoon geen test nodig om zekerheid te krijgen. Bijvoorbeeld om te weten dat het aantal keer dat er ‘mamaaaa?’ door het huis galmt aanzienlijk hoger ligt dan de keren dat je ‘papaaa!’ hoort. Bij ons thuis, als het tweede gebeurt, dan ben ik  
A) niet thuis of  
B) heb ik net gezegd: ‘Dat moet je aan papa vragen.’  

Zo gaat het blijkbaar in veel gezinnen – en niet enkel tijdens corona! - maar laten we dat nu even klasseren onder de noemer ‘clever instinct’.  
Uit mijn kleine corona-rondvraag bleek dat veel afhankelijk is van partners die al dan niet moeten (tele)werken én de leeftijd van de kids waarmee je in quarantaine zit. In gezinnen waar beide ouders (tele)werken met mini’s waaraan je nog half vergroeid bent omdat je ze gewoon geen seconde uit het oog kan verliezen, zijn de taken van mama en papa eigenlijk nog het best verdeeld. Die splitsen zich op of wisselen elkaar af. Is de ene aan het werk, dan ontfermt de ander zich over de kroost, hun entertainment, overleving en eventuele schooltaakjes.  
Eenoudergezinnen hebben die luxe niet en moeten – octopusgewijs - alles alleen zien te klaren tot de kids even naar de andere ouder verhuizen. Gezinnen met bijna-tieners of pubers hebben nog het meest ademruimte in hun kot, want die worden het minst opgeëist om te helpen met schoolwerk of worden soms zelfs ronduit gevraagd om zich zo min mogelijk te moeien. Dit is dan meteen ook de enige categorie die vrijwel in alle rust kan (tele)werken én voldoende tijd overhoudt om hun huishouden te managen.  

Maar op veel plaatsen viel de verdeling van de huishoudelijke taken, ooit zo mooi en evenwichtig, tijdens de coronaquarantaine plots als een kaartenhuisje ineen. What happened?   

Puur instinct? 

Opvallend is dat er bij veel gezinnen gewoon in het begin van de crisis werd vanuit gegaan dat ‘mamsie’ de extra taakjes die corona met zich meebracht, wel zou opnemen. Tenzij de vrouw des huizes moest gaan werken en vader even huisman werd natuurlijk. Belangrijk detail: dat gebeurde volledig vrijwillig, bijna onbewust. Door het feit dat toen niemand ook maar enig idee had hoe lang die situatie precies zou aanhouden, gingen velen ook onbewust voorbij aan het belang van een eerlijke taakverdeling. Bovendien groeiden en vermenigvuldigden die paar kleine taakjes zich echter al snel. En net zoals corona zelf, was die nieuwe regeling er gewoon plots. We pasten ons zo rap mogelijk aan aan de nieuwe situatie om ‘mee te zijn’ en alles tijdig te managen.

De aard van die extra to-do's die plots op ons gezamenlijke gezinsbord werden gegooid, hadden natuurlijk wel eerder een vrouwelijk karakter, dus we zien waar het verkeerd liep! Helpen met schoolwerk vraagt immers heel wat geduld en de nodige creativiteit om de kids gefocust te houden. Koken deed mama sowieso meestal, alleen luncht iedereen nu thuis dus moet er een extra maaltijd worden bereid i.p.v. rap-rap boterhammen te smeren. Haar knippen? Mondmaskers naaien? Mama vogelt het wel even uit. Er mocht maar één iemand om boodschappen: mama dus, aangezien zij precies weet hoe zacht de avocado’s en de mango’s mogen zijn en welk kruid er moet meegebracht worden als de koriander uitverkocht is. Tenzij er duidelijk instructies worden gegeven aan de papa, gaat die er eigenlijk gewoon – zonder kwaad opzet en in volle vertrouwen natuurlijk - van uit dat mama het wel doet. Tenzij er iets op de bbq moet natuurlijk, dàt was en blééf volledig papa zijn rayon! 

Begrijp me niet verkeerd, het is er-rug interessant om – bedankt, YouTube! - weer te weten hoe die staartdelingen in elkaar zitten (voor de jongste) en wat de voordelen zijn van aseksuele voortplanting (voor de oudste). However, is het toch opvallend dat in veel gezinnen die oude, gekende rollenpatronen samen met corona plots ons leven beheersten.  

We're just that good!

Onderzoek verklaart echter dat tijdens een crisis bestaande situaties worden uitvergroot en versterkt, en dat geldt ook voor reeds bestaande kleine verschillen in de taakverdeling. Net zoals de maatregelen van de Veiligheidsraad, cumuleerden ook onze taken binnen het gezin. De verdeling daarvan werd vaak snel en logisch gemaakt en vervolgens gewoon aangehouden. Enige ongelijkheid daarbij tussen de partners, werd vaak pas na een tijdje opgemerkt. Snel ingrijpen is dus de boodschap! Geen sprake dus van kwaad opzet of geen goesting, maar eerder een natuurlijk gevolg van de extreme veelzijdigheid van de mama.  : )

Maar toch even voor de duidelijkheid: bij een volgende crisis hebben ze ons niet meer liggen!