Het is niet al goud dat blinkt, ook al toont Instagram ons vaak het tegendeel. Want ja, we willen toch allemaal het mooiste moment op de meest mooie manier tonen aan onze framily en de rest van het universum. En net op dat moment zit uiteraard de zon verkeerd, loopt er snottebel uit de neus van je kind of staat je smartphone ingesteld op video. Weg picture perfect! Maar misschien geven net die beeldjes dat onverwachte tikkeltje meer punch aan je verhaal of omgekeerd. Slashparent Laura gaf er een naam aan, #realstagram, en deelt er vanaf nu maandelijks eentje met ons.

LAURA

Mieren in de kast, digemel siroop over alle lakens, duplo 24/7 als een tapijt doorheen huis gestrooid, dagelijkse berentochten, 1e staartjes maken om iets nieuws te doen te hebben, koken, eten, drinken. Het zijn vreemde tijden. De ene dag al happier dan de ander. Ik ga van paniekaanval-maandag tot ik-knuffel-je-de-hele-dag-dinsdag over yes-we-spelen-de-hele-dag-buiten-woensdag naar help-wat moeten-we-nu-weer-doen-donderdag.

IMG_7724.JPGIMG_7680.JPG

Iedere dag thuis zijn heeft wel véél voordelen, ook al moet ik soms alleen buiten puffen, om dan weer lekker door te kunnen gaan. Het grootste voordeel is dat onze basiswaarden onze strot worden binnengeduwd en we ons niet kunnen inbeelden wat we dan in godsnaam wél zo belangrijk vonden voorheen.

Maar ik stel me wel de vraag welke van die waarden we effectief zullen meenemen naar het post-corona leven. Want, na een huwelijkstrip richting Mozambique (= neus pletten op de realiteit) waren wij overtuigd: geen lange douches meer, tv weg, meer quality time, much less waste. Helaas, eens terug thuis heb je je patroon. Je belandt er – pardoes – terug in.

Daarom vrees ik ook voor het leven na corona. Laat iedereen dan zijn knuffelberen aan de ruit staan? Bellen we met vijven in op zoom-zaterdagavond voor een leuk gesprek? Gaan we blijven klappen voor onze verzorgers en beladen we dagelijks onze kroost met lof en liefde? Heel graag. Je voelt het immers in de lucht, we zijn beloftevolle wezens, maar houden we ’t vol?

In mijn geval ga ik voor een neergeschreven (dus geen vluchten meer aan) pact, een #waardevolleven, if you will. Here goes:

  1. Minimum 30 minuten opstaan voor de kinderen, buiten zitten, ademen, naar de vogels luisteren, een doel voor de dag opzetten.
  2. Rustig zijn, luisteren en spelen met kindjes 1 en 2.
  3. Bewust en hard werken richting een professioneel doel, zonder compromissen.
  4. Maandelijkse date met man, maandelijkse date met familie, maandelijkse date met vrienden.
  5. Dansen en lachen zoveel ik kan.
  6. De lente verwelkomen = de mieren tolereren. 

Hoe vul jij je '#' in straks?