'Selectieve doofheid', we kennen het allemaal. Kinderen die niks gehoord hebben van wat je vraagt of zegt, maar laat het woord 'koekje' of 'gamen' (in een later stadium) vallen en ze zijn één en al oor. Maar daarnaast bestaat er dus ook werkelijk zoiets als 'selectieve blindheid'. Slashparent en opruimcoach Nele doet hier zo effe uit de doeken wat dat precies is. En vooral, wat je er aan kan doen!

NELE

… en de wasmanden die op de trap bleven staan. Of andere spullen. Je zou denken dat het toch duidelijk is: wat op de trap staat, neem je mee naar boven. 

Maar nee, hoor. Ze blijven lekker staan. Alsof ze deel zijn geworden van het decor. En als je niet ingrijpt, ontstaat er als het ware een hele wildgroei van was en allerlei andere spullen op die traptreden.

Een bekend fenomeen in veel huisgezinnen met opgroeiende kinderen (en niet alleen kinderen).

“Het is alsof ze die niet zien staan,” zei een wanhopige mama mij na een workshop. “Ze nemen die gewoon NIET mee.”

Vervelend, zeker als jij je trap leeg wilt. Enkele tips hoe je hiermee om kan gaan!

pain in the ass voor ie-de-reen

Besef dat jouw huisgenoten die manden echt niet zien staan. Ok, ze zien ze wel, maar ze storen zich er niet aan, zoals jij. Net zoals ze jouw zoveelste opmerking (‘gezaag’) niet meer lijken te horen.

Stop met ‘zagen’, neem ze NIET zelf mee, maar zorg dat ze er wel ‘last’ van ondervinden. Hoe zorg je er dus voor dat die wasmand dan echt een pain in the ass wordt, ook voor je huisgenoten?

minder kleren

Minder kleren, betekent sneller nood aan gewassen kleren. Die kleerkasten opruimen dus, dan is de kans groot dat ze sneller een kleding tekort zullen hebben en uit noodzaak de wasmand zullen meenemen naar boven. Alhoewel…

lastige wasmand

Dan nog is het mogelijk dat er gewoon stukken uit de wasmand worden geplukt en dat de mand blijft staan, I know.

TIP: zet de mand eens op een andere plaats, bijvoorbeeld op hun stoel aan tafel, voor/achter de deur, op hun bureau of bed, … Met andere woorden: op een plaats waar de mand on-ge-loof-lijk in de weg staat voor hen.

geef de mand een naam

Deze werkt écht: zet duidelijk (of zéér duidelijk  ) de naam op de mand of doos. Zo ziet iedereen meteen van wie de spullen zijn. Ook de eigenaar. Op die manier worden je huisgenoten rechtstreeks aangesproken door hun eigen spullen, is het moeilijker ze te negeren, en spreek je hun verantwoordelijkheidsgevoel aan zonder te moeten ‘zagen’.

Bovendien ziet nu ook iedereen heel duidelijk wie zijn spullen laat staan, ook de liefjes die op bezoek komen!

onderbroeken aan de macht

Het is misschien niet zo lief van me, maar waarom leg je dan ook niet meteen de onderbroeken bovenop, lekker in het zicht?

I don’t care

En niet te vergeten: communiceer, ga in gesprek. Zeker als die kinderen al wat ouder zijn. Leg uit wat de bedoeling is, en zeg heel duidelijk dat dit voor jou écht vervelend is. Dat een mand laten staan eigenlijk hetzelfde is als zeggen:

I don’t care.

“Het kan me niet schelen dat jij m’n was zorgvuldig wast, droogt, plooit (of strijkt?!). Het kan met niet schelen dat jij die manden graag weg wilt. “

Kortom: “Het kan met niet schelen hoe jij je voelt.”

(Als er iemand in huis goed kan tekenen, kan je iets verder gaan dan namen.)

een waterdicht systeem

Terwijl je een gesprek aangaat, zeg je meteen ook wat er moet gebeuren met de lege mand: terug naar beneden, op de hal, … Zo toon je dat je een doordacht was-systeem hebt. Gelijk de circle of life, maar dan voor de was. Zoiets dus:

Een gesloten systeem, zonder losse eindjes, waar iedereen zijn steentje aan kan (en moet) bijdragen.

Deze tips helpen je, hopelijk, om weer gewoon die trap op en af te gaan zonder te slalommen tussen de manden en dozen.

En dan ga ik nu … een was insteken.


Voor meer tips rond opruimen, organiseren, ontspullen en afval minderen: volg deze blog onderaan deze pagina. Nog meer tips en motivatie vind je op Nele haar Facebookpagina.