Straks is het krokusvakantie en we willen die tieners no way wéér de hele dag laten zetelhangen met een scherm voor hun neus zijn. Een paar dagen weg in eigen land lijkt misschien wel een strak idee? Slashparent Elke had dat plan al in de kerstvakantie en trok met man en twee tienerdochters naar De Ardennen voor een ware survivaltocht (en dat volledig offline!). Van #1000UurDeDeurUit gesproken! 

ELKE

Toen de kerstvakantie voor de deur stond, borrelde er een dubbel gevoel in me op. O, wat keek ik ernaar uit naar die veertien dagen zonder de minste online meeting (want toegegeven: die zijn we ondertussen toch spuugzat?). Ik had boeken te lezen, podcasts te beluisteren en films te bekijken. Maar toen bedacht ik opeens. Dat gaat niet, want IK.HEB.KINDEREN. En ook al hebben die een respectabele tienerleeftijd, ik maakte me zorgen over hun vakantieleven.

Een vakantie zonder schermen 

Tegen de kerstvakantie had de oudste er al anderhalve maand halftijds afstandsonderwijs opzitten. Ik verdacht haar er bijna van dat ze zich na al dat Netflixen meer verbonden voelde met de cast van Vampire Diaries dan met haar eigen vriendinnen. Bovendien zouden ze allebei uit een vreselijk saaie examenperiode komen waarvan ze het einde niet konden vieren, zelfs niet met een uitstap naar het frietkot en wat rondhangen in het ernaast liggende Kruitvat, zoals dat gaat op die leeftijd. Er moest eens iets gaan gebeuren in die vakantie. Iets anders. Iets volledig offline!

Het plan

Op een zondagmiddag ging aan het puzzelen. Met op mijn schoot een grote topografische kaart, op mijn ene scherm Airbnb en op het andere google maps puzzelde ik een wandeltocht in elkaar in de Ardennen. Mijn criteria in mijn zoektocht waren maximum 15 km per dag wandelen, geen dure overnachtingen en toch zeker twee keer een echt dorp doorkruisen. En dan bedoel ik een écht dorp met o.a. een supermarkt en niet zo van die gehuchten met een kerk, zeven huizen en één winkel waar ze enkel naaimachines en mixers uit de jaren 80 verkopen.

De grootste moeilijkheid bleken die overnachtingen, want blijkbaar waren we niet de enigen met een Ardennenplan tussen kerst en nieuwjaar, maar na enkele  koers- (en datum-) wijzigingen klopte mijn puzzel. Ik koos voor een strategisch vertrekpunt middenin de Ardennen, Chimay. Het leek me al moeilijk om van punt A naar B te gaan zonder een schoon bos of ander stukje ongerepte natuur te doorkruisen. Het was simpelweg een kwestie van de kaart erbij te nemen en de dag zelf de weg uit te stippelen (op zo een detailkaart wandelkaart staat echt alles!). 

De uitvoering

Wat bleek toen ik mijn plan deelde met mijn reiskompanen to be? Slechts de volwassen helft van het gezin bleek enthousiast! De dochters vonden het een DOM, BELACHELIJK, IDIOOT en zelfs ronduit EGOÏSTISCH IDEE. Gelukkig aanvaardden ze mijn plan na die éne keer frustraties te hebben uitgesproken. Nog een paar keer belandden we op een kritisch punt, toen bleek dat outdoor stapkleren de huidige modetrends niet volgden en toen duidelijk werd dat ieder zijn eigen rugzak ging dragen en de capaciteit van die rugzak ook nog eens beperkt was.

Bij vertrek was iedereen enthousiast, ik denk dat iedereen gewoon dolblij was dat we vijf dagen uit ons kot kwamen. Die rugzak was dan wel zwaar, maar het was eens iets anders. Na maanden thuis zitten was een bus nemen van Charleroi naar Chimay  bijna een exotische ervaring.

Niet meegerekend in de puzzel was het feit dat de weergoden ons niet goed gezind waren, en dan bedoel ik dat het zou regenen, stortregenen zelfs. Dag één probeerden we ons daar nog iets of wat tegen te beschermen, met K-Ways, rugzakhoezen en het opzoeken van beschuttingen, maar dat bleek na één dag niet vol te houden. Verrassend genoeg bedierf dat de wandelvreugde allerminst!

Wandelroes 

Vanaf dag twee zaten we in een zaligmakende wandelroes. Het bleek enorm bevrijdend om geen enkele keuze te moeten maken. Er was maar één doel per dag: wandelen naar de volgende overnachtingsplaats. Er waren geen alternatieven en mogelijke discussies. We geraakten in een cyclus van stappen, nat worden, koud worden, een vuur maken, opdrogen, warm worden, stappen, nat worden …

We keken uit naar heel simpele dingen als een brug waaronder we konden schuilen, een chalet met verwarming, een kopje Royco soep. We waren getransformeerd in team 'Zen'.

Geen gemor of gemaar (of toch bijna geen)

En ja, ook de kinderen maakten deel uit van dit team, ik heb weinig vakanties gehad met zo weinig discussies en zo een rustige kinderen. Er was dan ook niets om over te discussiëren, zelfs niet over de outfit die 's morgens moest aangetrokken worden. Eenmaal werd mijn jongste dochter heel opstandig omdat de wificode in het plaatselijk hotel niet werkte. Do I need to say more?

Het bleek ook heel verlossend te zijn om zonder auto op reis te gaan, dat limiteert je mogelijkheden en maakt alles veel simpeler. Een uur in een plaatselijk stationnetje wachten op de trein die ons in vijf uur terug naar huis ging brengen, blijkt ontspannender dan de ring van Brussel.

Meer van dat! 

Als het van mij afhangt, heb ik dus de formule gevonden hoe ik de komende jaren mijn kerstdagen wil doorbrengen. En hoewel mijn kinderen het niet luidop zeggen, ben ik echt 100 procent zeker dat ze ook genoten hebben.

Tot slot nog een paar tips voor als je zelf je stoute (wandel)schoenen wil aantrekken. Een gedetailleerde kaart vond ik hier. Ons vertrekpunt was Chimay met als twee bevoorradingsdorpen Couvin en Mariembourg. De meest belangrijke tip was wel dat we alles driedubbel verpakten in vuilniszakken voor we onze rugzakken vulden. Zo hadden we altijd droge kleren. En rust je toch wat uit: stevige stapschoenen en thermisch ondergoed zijn zeker geen overbodige luxe!