Wat als je met je kleine vakantiebudget gewoon een tent koopt? Niet zomaar een tent. Een coole tent! Zo eentje die elke plek omtovert tot een magische plek. Slashparents Jeroen en Stefanie are doing it. Met de nieuwe tent gingen/gaan ze verschillende keren op tocht. Met hun peuter en baby voorop! Lees hier over poging 1. 

STEFANIE
Je hebt vakantie en je hebt reizen. Vakantie, dat is easy. Deugdoend, dat ook. Duizend leuke plekjes in de wereld. Gewoon vastleggen en achterover leunen. En de rekening betalen, minder leuk, om dan met heimwee terug te kijken. Want wat was het daar beter.

En dan heb je reizen. Je weet wel, ‘out of our comfort zone’, met een open blik op de wereld, nieuwe plekken ontdekken, maar ook af en toe tegen een muur lopen. Terug thuis komen met het gevoel dat je er echt helemaal uit bent geweest, terug genietend van de kleine dagdagelijkse dingen.

En die goesting om te reizen, was er weer dit jaar. Alleen wilde onze portefeuille, met verbouwingen in het vooruitzicht, niet helemaal mee. Toen kwam het idee; Wat als we met ons vakantiebudget een tent kochten. Niet zomaar een tent. Een coole tent! Zo eentje dat ook wel gebruikt wordt om te gaan ‘glampen’. Maar vooral een tent die elke plek omtovert tot een magische plek. En met die tent gaan we op tocht. Op zoek naar dat reisgevoel. Met onze peuter en baby voorop.

Poging 1: Paalkamperen

Die reiskriebel gaat alle richtingen uit. Back to nature bijvoorbeeld. Dit wordt dan ook onze poging 1 in onze zoektocht naar een reisgevoel dichtbij huis. We komen uit op paalkamperen. Dat is een luxeloze, discrete overnachting op een aangeduide plaats (met een paal, duh) in een natuurlijke omgeving. Een lapje grond waar je legaal 1 of 2 dagen je tent kan neerpoten. Een plek zonder luxe maar wel in de échte natuur. En dichtbij huis.


Want Vlaanderen blijkt wel wat bivakzones (zo heten ze ook) rijk te zijn. Je kan er meestal enkel te voet of met de fiets geraken. Oh ja en er is meestal een kraantje met water (in ons geval bleek dat echter niet te werken). En als je geluk hebt, ook wel een afgeleide van een WC.

Coole tenten zijn zwaar

Tenten zijn zwaar. Als je enkel festivaltentjes gewoon bent dan is plots zo’n échte tent (lees: een katoenen ik-kan-erin-staan-model) andere koek. 28 kilo, hallokes. Mooi verpakt dat wel.

Toch vonden we zo een model met wat ruimte, best wel interessant. Want bij slecht weer heb je zo nog wat vierkante meters over om de kinderen te laten rondkruipen. Zelfs rondwandelen met een huilbaby blijkt ook te lukken.


Maar de tent meenemen op de fiets of in de rugzak (sorry, ook niet voor de geoefende medemens): impossible! Het avontuur start dus met een autoritje tot in de nabijheid van onze kampeerplek. On the road to adventure.

Eindelijk alleen. Ah nee, toch niet

We zijn niet de enigen die dit plan hebben bedacht, dat is duidelijk bij aankomst. Gelukkig is er wel nog wat ruimte vrij. Het is immers een basisregel dat de bivakzones niet mogen worden overbelast. Maximaal 3 tenten met 10 mensen in het totaal. Dat is deel van het avontuur, van het reisgevoel. Je kan niet reserveren en de bivakzone kan volzet zijn. Dan moet je een ander plekje zoeken.

We zitten wat over de 10 mensen, maar zolang het rustig en dragelijk blijft, kan het wel, vertelt de boswachter ons. Perfect. Pippa vindt speelkameraadjes en wij kunnen overgaan tot de ‘serious business’: de eerste keer de tent opbouwen. Er is nog (beetje zoeken) 3G dus we kunnen gewoon het filmpje volgen. Het moet gezegd worden, rechttoe rechtaan, snelle opbouw. Al pakt onze tent wel wat plaats.


Vuurtje stook

Grote voordeel met al die buren: het kampvuur brandt al. Ha ja, de meeste paalcampings hebben ook een vuurplek en een een voorraadje hout. Zie je de jeugdbeweging opdoemen? Valt best mee. Iedereen volgt zijn routine en rolt zijn eetstrategie uit. Die hadden wij, al zeggen we het zelf, goed voorbereid: 2 kids en een tent moeten opzetten? Eten maken gaat echt niet lukken! Pasta slaatje: check. Helemaal thuis voorbereid. Ok we geven toe, het inpakken en de voorbereiding nam evenveel tijd in als het pakken voor een verre reis.

Rest ons alleen nog gezellig aan te sluiten bij het vuur en kennis te maken met onze buren voor 1 nacht. Fijn om op zo’n plek mensen van overal te ontmoeten waar je niet per sé veel gemeen mee hebt. Je leert al eens iets bij van iemand die niet noodzakelijk in hetzelfde café komt of naar dezelfde evenementen gaat

Avontuur en schoonheid vlakbij

Oh ja het terrein en de ligging zijn prachtig op de grens tussen woud en veld. Voor een stadsgezin ademt deze plek wel wat romantiek uit. We wandelen het bos in, het veld af en zien de zon ondergaan. Eeeh wat is het hier stil.


Nog een verhaaltje voor het slapengaan bij het geknetter van het kampvuur en als het begint te druppelen (romantische verbloeming van een regenbui) genieten we van het getik op ons tentzeil. Jeroen, die heel zijn jeugd onder een dakraam sliep, voelt zich helemaal thuis. En de kinderen genieten mee. Titus is helemaal gefascineerd door het geluid en Pippa springt lustig in het rond van luchtmatras naar luchtmatras.

De eerste nacht

‘s Nachts buiten is het koud in mei. De kinderen waren goed voorzien en hadden een heerlijke nacht achter de rug. Maar onze slaapzakken voldeden absoluut niet… Slaapzakken van toen je 16 was, zijn niet meer wat ze waren. En slaapzakken voor tropische reisvakanties al helemaal niet. We geven het maar mee. Gelukkig geven kindjes ook veel warmte af.

Wekdienst baby Titus! Honger! Ons thermostruukje houdt niet stand bij 6 graden, dat blijkt. En Titus weigert niet opgewarmde melk. Laat staan een koud flesje. Opwarmen dan maar. Aha, onze 1ste vergetelheid komt boven: vuur. Gelukkig zijn enkele kooltjes op het vuur nog net warm genoeg om terug een vuur in gang te krijgen. We waren dan ook heel gemotiveerd met zo een huilend baby’tje op de achtergrond en met de koude van de nacht die diep in ons lijf gevangen zat.

Zorg dat je koffie hebt

Onze Bialetti doet prima dienst op een kampvuur. En om het glamping niveau hoog te houden hadden we onze melkopklopper mee. Latte Machiato aan het kampvuur. Eén ding hebben we geleerd, op stap met kinderen kan zwaar zijn, zorg dat je koffie hebt. En wij drinken die graag met opgeklopte melk.


Vrij snel vertrekken de anderen met hun tenten en zijn we dan toch alleen. Oh en de zon schijnt ook weer. Handig, zo kan onze tent opdrogen terwijl wij nog even heerlijk genieten van de omgeving en van het absoluut niets doen. Mijn kinderen in hun pyjama aan het vuur zien zitten is heerlijk. En dat terwijl Jeroen appels aan het schillen, stoven en verwerken is tot een heerlijk warm havermoutgerechtje als onbijt.


Dat zijn de beste momenten. Want reisprogramma’s die volgestouwd worden met 1001 must do’s en see’s, dat is het toch ook niet. En leunen misschien net iets teveel tegen ons dagdagelijkse ratrace aan. En hé, wij komen gewoon nog wel eens terug. Met of zonder tent.